DMMD re:connect+Clear's route(Badend)

posted on 07 Sep 2013 13:20 by shikisai
 
 
กลับมาแร้ววววว~~~~555555555+++......เป็นอะไรของเธอFoot in mouthLaughing จากชื่อเอนทรี่คงรู้กันแล้วว่ารอบนี้เราจะรีวิวใคร คาดว่าหลายคนน่่าจะพอรู้มาบ้างแล้ว^////^) เค้าคนนี้คือหนุ่มใสซื่อน่ารักผู้ที่ได้ฉายาว่าเทวดามาครอบครองจากเหล่าสาวๆ  หนุ่มปริศนาที่สวมหน้ากากเป็นสัญลักษณ์ประจำตัว  เสียงน่ารักๆคำพูดสุดโมเอะ  มีแมงกระพรุนเป็นสัตว์เลี้ยง(อันนี้ไม่ใช่แระค่ะFoot in mouth) จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเคลียร์ (>//////<) เห็นภายนอกน่ารักๆสดใสคอยสร้างรอยยิ้มให้เสมอนี่จริงๆแล้วพี่แกก็ดราม่านะคะ แถมดราม่าจัดหนักไม่เบาเลยทีเดียวTT_TT) จากภาคก่อนนี่ทำเอาซึ้งมากอ่ะ รูทเคลียร์นี่เล่นแล้วน้ำตาซึมค่ะในตอนจบของGE เพราะมันประทับใจและซาบซึ้งมากๆๆๆๆๆๆๆ ซึ่งในส่วนของGEภาคreconnectเราจะไปรีวิวกันต่อหลังจากนี้นะคะ ดังนั้นขออุบความหวานความน่ารักไว้ก่อนละกัน5555555wwwwwwwww  เพราะคราวนี้เราจะมามืดมนไปกับด้านมืดของเคลียร์กันค่ะ  มาอันนี้ยิ่งเศร้าเลย ตอนเล่นรอบแรกนี่แบบว่า สงสาร...สงสารทั้งอาโอบะทั้งเคลียร์เลย คือด้วยอารมณ์แบบว่ามันไม่น่าจะกลายเป็นแบบนี้อ่ะค่ะ Q___Q)  
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
....................เนื้อหาหลังจากนี้เป็นสปอยล์อย่างรุนแรง ใครที่ยังไม่อยากรู้ก่อนก็กลับไปเล่นก่อนนะจ๊ะ(^_-)-☆
 
 
ก่อนจะเข้าแบ๊ดเอนด์ขอย้อนความกลับไปหน่อยค่ะ เผื่ออ่านไปแล้วงงกัน คิดว่าหลายคนคงรู้แล้วว่าเคลียร์ไม่ใช่คน แต่เป็นหุ่นยนต์ค่ะ ถูกสร้างโดยโทเอย์ ซึ่งเคลียร์เนี่ยเป็นหุ่นรุ่นต้นแบบค่ะ และหุ่นรุ่นต่อมาก็คือพวกอัลฟ่า ที่หน้าตาเหมือนเคลียร์เป๊ะๆเลย มีสองคนค่ะ ซึ่งเจ้าพวกนี้เรียกเคลียร์ว่ารุ่นพี่ (เพราะพวกตัวเองถูกสร้างมาที่หลัง)เจ้าสองคนนี้หน้าตาเหมือนเคลียร์เป๊ะๆเลย แต่คำพูดคำจาต่างกันราวฟ้ากับเหวภาคก่อนมีจิกกัดอาโอบะด้วยล่ะว่าเป็นมาสเตอร์ตัวปลอมที่ไม่เอาไหน.....
 
∑(#`皿´ノ)ノตายยยยยยๆๆๆๆ(`Д´*)qシネ!!แฝดอัลฟ่าาาแกตายซะเท้ออออไว้ตอนเขียนกู๊ดเอนด์ก่อนจะถล่มยับเบยยย......ตอนนี้อยู่ในแบ๊ดเอนด์แกเลยชนะไปหรอก ชิชะ!!(╬ಠ益ಠ)  
 
พลังของแฝดอัลฟ่าคือเสียงเพลงเหมือนกับเคลียร์เลย มีทั้งเพลงที่ดีและเพลงที่ใช้ทำลายผู้คนอยู่ในตัว แต่ต่างตรงที่ว่าเคลียร์น้อยของเราไม่ร้องเพลงที่ทำลายค่ะ ร้องแต่เพลงที่คอยปลอบประโลมใจผู้คนเท่านั้น ส่วนเจ้าอัลฟ่าเองก็ร้องแต่เพลงทำลายสมองคน
 
 
พอเราเข้ามาในแบ๊ดเอนด์แล้วก็จะเป็นตอนที่ร่างกายของเคลียร์โทรมอย่างหนักสาเหตุที่เคลียร์โทรมก็คือเนื่องจากร่างกายของเคลียร์โทเอย์เป็นคนสร้าง แล้วเมื่อยามที่คนสร้างกับผู้ถูกสร้างมาสู้กัน แน่นอนว่าเคลียร์ย่อมเสียเปรียบอยุ่แล้ว เคลียร์โดนทำให้ร่างกายขยับไม่ได้เลยโดนแฝดอัลฟ่าเล่นงานตามใจชอบ  อาโอบะก็โดนจับอยู่ ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบแบบนี้ เคลียร์ได้คิดแผนไว้อยุ่แล้ว และก็ถึงเวลาที่ต้องใช้แผนนั้นซะที เคลียร์เลยพยายามฝืนตัวเอง เอามีดในกระเป๋าตัวเอง(กระเป๋าสี่มิิติ(*^ワ^*))ออกมา แล้วใช้มันแทงเข้าไปในหัวของตัวเองเพื่อทำลายระบบคียล็อกที่ทำให้ตัวเองขยับร่างกายไม่ได้อยู่ซะ  เมื่อร่างกายขยับได้ตามใจชอบแล้วก็ร้องเพลงแห่งการทำลายออกมา (ภาคก่อนตรงนี้ที่เราต้องเข้าไปปวดหัวกับช้อยส์ของเคลียร์ เชื่อว่ามีหลายคนโดนดักตรงนี้เยอะน่าดู เหอๆๆ)แต่แน่นอนว่าที่นี่คือแบ๊ดเอนด์มันจึงไปได้ไม่สวย (´Д`。)เคลียร์พังซะก่อน
 
ผมในตอนนั้น.....มาสเตอร์.....อยากช่วยอาโอบะซัง......
 
ผมอยากช่วยอาโอบะซังเลยร้องเพลงเพื่อสู้กับพวกอัลฟ่าแต่ไม่สำเร็จ ยังมีพลังไม่เพียงพอ
พลังความมุ่งมั่งที่จะต่อต้านโทเอย์.....
ทำลายคีย์ล็อกที่อยุ่ในหัวด้วยมือของตัวเองไปแล้วแต่ว่าดูเหมือนแค่นั้นจะยังไม่พอ อยากจะต่อต้านแต่ก็ทำไม่ได้
 
เคลียร์ล้มลงหน้าแนบกับพื้น.....อาโอบะก็กำลังโดนแบกออกไปTT___TT
 
แม้แต่นิ้วเดียวก็ขยับไม่ได้ ได้ยินเสียงของอาโอบะซังที่เรียกชื่อของผมอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงนั้นค่อยๆไกลออกไป เสียงของคนที่แสนสำคัญ......
 
ดูเหมือนร่างกายจะถูกทำให้แข็งไปทั้งตัว ไม่สามารถขยับร่างกายได้เลย ถึงอยากจะอาละวาดอยากจะดิ้นรนแค่ไหนก็ทำไม่ได้ มีเพียงแค่สติเท่านั้นที่ยังมีอยู่.........(´Д`。)
 
อาโอบะซัง.....ผมอยากช่วยคุณ
อยากเป็นคนที่สามารถปกป้องคุณได้.......
 
แล้วเจ้าอัลฟ่าก็เตะร่างของเคลียร์ที่นอนนิ่งอยู่กลิ้งไปข้างหน้า แล้วก็โดนแบกไป.....(╬ಠ益ಠ)
 
ครั้งนี้แหล่ะ...ผมคงจะถูกกำจัดออกไป จะไม่ได้พบกับอาโอบะซังอีกแล้ว
อยากร้องเพลงอีกครั้งสุดท้ายจัง.....เพลงแมงกระพรุน..... (เพลงประจำตัวเคลียร์(´Д`。))
...........อาโอบะซัง
อยากพบ.......อาโอบะซัง.........
มาสเตอร์ของผมมีแค่คุณเท่านั้น
อาโอบะซัง.....ขอโทษครับที่ผมทำอะไรไม่ได้เลย
อาโอบะซัง.............
 
ฮรือออออออออแม่มเศร้าเกินไปแร้ววว..。。*゜゜(´Д`川゜゜*。。..(´Д`。) ณ ตอนมาถึงจุดนี้มันไม่ไหวอ่ะ ร้องเลยดีกว่า เสียใจอ่ะ อารมณ์พาไปล้วนๆไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย.....นี่เป็นความคิดครั้งสุดท้ายของเคลียร์ที่เป็น"เคลียร์" จริงๆค่ะ เคลียร์หลังจากนี้ที่เราจะเจอคือเคลียร์ยันเดเระแล้วค่ะハァ━(-д-;)━ァ...
 
แ้ล้วหน้าจอก็ขาววูบไป...
 
หลังจากที่ผมกับอาโอบะซังถูกพวกน้องชายพาไป ผมคิดว่าตัวเิองจะถูกกำจัดทิ้งไปซะอีก แต่ผลลัพท์จากการตรวจสอบคือยังใช้ได้อยู่ ผมถูกหยุดการทำงานหลายวันและได้รับการฟื้นฟูในตอนนั้น
วันที่ลืมตาในวันต่อมา คิดว่ามีอะไรบางอย่างแตกต่างไปแต่ไม่สามารถบอกได้เป็นข้อๆว่าอะไรที่มันแตกต่าง เหมือนมีสีดำใหญ่ๆอยุ่ข้างในตัวเอง อะไรบางอย่างที่หนาวๆ มีความรู้สึกผิดแปลกแบบนั้น ตอนแรกก็กังวลมากแต่พอเวลาผ่านไปก็ลืม
หลังจากที่ถูกโทเอย์เก็บไปก็ผ่านไปสองเดือนแล้ว วันนี้เป็นวันพิเศษที่รอคอย ได้รับอนุญาติจากโทเอย์แล้ว
 
เคลียร์เดินๆอยู่ก็ได้ยินเสียงจากข้างหลัง
 
"พี่ชาย"
 
เคลียร์หันไปมอง...ที่ยืนอยู่ตรงนั้นคืออัลฟ่า
 
"แหม่...กลับมาสภาพเดิมอีกแล้วนะ"
 
"เพราะพี่ชายเป็นรุ่นเก่าถึงจะอยู่ในสภาพแบบไหนก็ไม่เหมือนกับพวกเราหรอก"
 
"แต่ก็ดีกว่าเมื่อก่อนใช่มั้ยล่ะ?ดีกว่าตอนที่พังน่ะ"
 
"ไม่รู้สินะ ลืมเรื่องอดีตไปแล้วล่ะ"
 
เสียงเคลียร์แข็งๆเปลี่ยนไปอ่ะ ฟังแล้วรู้เลย(´Д`。)
 
"เห?"
 
"ลืมเรื่องอดีต?จริงเรอะ?ทั้งๆที่จำเรื่องหมอนั่นได้อ่ะนะ?"
 
"หมอนั่น...มาสเตอร์ปลอมๆของพี่ชายน่ะ"
 
"................"
 
เคลียร์เริ่มโมโหแล้วค่ะตรงนี้(╬ಠ益ಠ)
 
"หมอนั่นน่ะ ดูเหมือนจะถูกโทเอย์จัดการซะยับเยิน"
 
"ไปดูมานิดนึง คิดว่าตายแล้วซะอีก เพราะร่างกายผอมมากเลยล่ะ"
 
"พอกลายเป็นแบบนั้นก็มีแต่ต้องตาย..."
 
อัลฟ่ายังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงป้าบดังแทรกขึ้นมาก่อน
 
"อ๊ะ!"
 
"อย่าพูดจาดูถูกอาโอบะซังนะ"
 
เคลียร์ตบหน้าของอัลฟ่าค่ะ อัลฟ่าเลยตกใจนิดหน่อย....อันที่จริงทำไมไม่ทำมากกว่านี้ล่ะเคลียร์ นายที่กลายเป็นสายยันเดเระแล้วน่าจะจัดเต็มกว่านี้นะ∑(#`皿´ノ)ノ
 
"เข้าใจล่ะ ถึงจะลืมเรื่องอดีตไปแล้วแต่แค่หมอนั่นเท่านั้นสินะที่พิเศษ"
 
"จะไม่ให้อาโอบะซังตาย"
 
"ผมจะรับไว้เอง"
 
"เห........"
 
"ได้รับอนุญาติจากโทเอย์แล้ว นอกจากผมแล้วไม่ให้ใครแตะต้องอาโอบะซัง"
 
"ว่าแล้ว ต่างกับพี่ชายเมื่อก่อนจริงๆด้วย"
 
"ก่อนหน้านี้คิดว่าอ่อนหัดแต่ตอนนี้ไม่คิดแบบนั้นแฮะ"
 
"รู้สึกเหมือนเป็นพวกพ้องของพวกเรา"
 
"..............ฮึ"
 
เคลียร์ไม่อยากจะพูดอะไรด้วยเลยเดินจากไป
 
ไม่ได้เกลียดอัลฟ่าแต่ก็ไม่ได้ชอบ เป็นแค่หุ่นที่ถูกสร้างหลังจากตัวเองก็เท่านั้น
รู้สึกว่าเมื่อก่อนนี้เคยคิดอะไรหลายๆอย่างมากกว่านี้เกี่ยวกับอัลฟ่า  แต่ว่าลืมไปหมดแล้ว
สำหรับผมครั้งนึงในอดีต เกิดความผิดพลาดมากมาย ดังนั้นตอนที่ซ่อมแซมก็ได้อัพเวอร์ชั่นระบบปฎิบัติการแล้ว ความทรงจำที่เกินจำเป็นที่เกี่ยวข้องกับความผิดพลาดของเมื่อก่อนนั้นคลุมเครือและไม่ชัดเจนบ้าง ขาดหายไปบ้าง...เอาเถอะ เรื่องแบบนั้นน่ะยังไงก็ได้ เพราะตอนนี้มีเรื่องที่ควรทำก่อน ต้องรีบไปหาคนๆนั้นเร็วๆ
 
 
 
 
พอเคลียร์มาถึงห้องทดลอง ทั้งห้องนี้เป็นสีขาวโพลนตรงกลางห้องมีเตียง เคลียร์เดินเข้าไปในห้องเีงียบๆเดินเข้าไปไกล้ๆเตียงที่อยู่ตรงนั้น มีคนที่งดงามยิ่งกว่าสิ่งใด ยิ่งกว่าใครอยุ่ ที่แขนผอมบางมีสายยางเสียบระโยงระยางอยู่(นึกถึงสายน้ำเกลือของโรงบาลอะไรแบบนี้ละกันค่ะ=*=’’)
 
ช่างดูทารุณโหดร้ายมากและเจ็บปวดมาก.....งดงามมากๆ ราวกับตุ๊กตา ถ้ากอดก็คงจะพังอย่างง่ายดาย เพียงช่วงเวลาแค่ชั่วครู่ ก็หลงคนๆนี้เข้าแล้ว
 
"อาโอบะซัง"
 
อาโอบะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น
 
"ขอโทษที่ให้รอนานครับ แต่ว่าในที่สุดก็มารับได้แล้ว"
 
"ตั้งแต่วันนี้พวกเราจะอยุ่ด้วยกันตลอดไปครับ"
 
"ได้รับอนุญาติจากโทเอย์แล้วครับ  ตลอดไปเลย...."
 
"คุณเป็นของผมครับ"
 
อาโอบะค่อยกระพริบตาช้าๆ มองมาที่เคลียร์ด้วยดวงตาสั่นไหว น้ำตาไหลอาบแก้ม
เคลียร์เปิดผมหน้าของอาโอบะแล้วจูบที่หน้าผากนั้น
 
อาโอบะซังดีใจใช่มั้ยนะ ถึงกับน้ำตาไหลเลย.....
ดีใจมากเลย แต่ว่ายังหรอกนะครับ ยังไม่จบเพียงแค่นี้ อีกนิดเดียวเท่านั้น กรุณารอด้วยครับ อีกเดี๋ยวคุณก็จะ.....
 
เคลียร์อุ้มอาโอบะไปอีกห้องนึง เป็นห้องผ่าตัดที่เคลียร์เตรียมไว้ เคลียร์ให้อาโอบะนอนบนเตียง
 
 
 
 
"เคลียร์.....?"
 
เพื่อตอบรับเสียงเรียกเคลียร์จับที่แก้มของอาโอบะ
 
"ไม่เป็นไรหรอกนะครับ ไม่มีอะไรต้องกลัว"
 
"อาโอบะซัง กรุณาอดทนหน่อยนะครับ มันอาจจะเจ็บก็ได้ครับ"
 
"............!"
 
อาโอบะที่รู้สึกกลัว ถูกกดร่างกายที่พยายามจะหนี แล้วแขนก็ถูกรัดไว้ด้วยเข็มขัดที่ติดกับเตียง
 
เพราะอาโอบะซังอ่อนแอ ทำแค่นี้ก็ขัดขืนอะไรไม่ได้แล้ว ผมกดหน้าผากของอาโอบะซังที่ดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยมือข้างเดียวอย่างอ่อนโยน
 
"เคลียร์.....!!"
 
"มนุษย์น่ะ มีการรับรู้ความรู้สึกหลากหลายเลยสินะครับ"
 
"แต่ว่าคิดว่าไม่จำเป็นต้องพึ่งพาข้อมูลจากการมองเห็นเป็นพิเศษเลยครับ"
 
"ทั้งตอนที่กินหรือว่าตอนที่หายใจ แน่นอนว่าถ้าปิดตาแล้วกินจะไม่รู้ว่าเป็นรสชาดอะไร"
 
"เป็นการรับรู้ด้วยสายตาเพียงเท่าั้นั้นสินะครับ หลังจากเข้าใจว่านี่คือ「รสชาดนี้」ด้วยสายตาที่เห็นแล้วจึงกิน"
 
เอา่ง่ายๆเลยนะคะ ที่พี่แกพูดมาเนี่ย คือเคลียร์ไม่ต้องการให้อาโอบะรู้สึกถึงสิ่งอื่นนอกเหนือไปจากตัวเองไม่ต้องการให้รับรู้อะไร ไม่อยากให้คิดอะไรอีกนอกจากเรื่องของเคลียร์เท่านั้น เลยกลายเป็นว่า ดวงตาจึงเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นสำหรับอาโอบะอีกแล้วゥゎ━。゚(゚´Д`*゚)゚。━ン!!!
 
"ดังนั้นผมคิดอะไรหลายอย่างครับ ความเจ็บก็น่าสงสาร จะใช้ยาชาหรือไม่ใช้ดีลังเลอยู่นะครับ...แต่ว่าไม่ใช้ดีกว่า"
 
เคลียร์พูดทั้งที่ยิ้มๆอยู่นะคะΣ(っ゚Д゚;)っ
 
พอเคลียร์บอกว่าจะเริ่มแล้วนะร่างกายของอาโอบะก็สั่นเกรงไปทั้งตัว เพื่อปลอบให้รู้สึกสบายใจเคลียรเลยจับมืออาโอบะ หลังจากนั้นก็หยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา พอรู้สึกตัวอีกที น้ำตาของอาโอบะก็ไหลออกมา
เคลียร์เอามีดเข้าไปไกล้ดวงตา แล้วก็มีเสียง ฉึก ดังออกมาค่ะヽ(≧Д≦)ノ  ไม่ต้องบอกก็คงจะรู้กันนะคะ(´Д`。)
 
เคลียร์มีแผนจะตัดส่วนอื่นๆออกอีก....(ยังจะตัดอีกเรอะ!!Σ(´Д`;))

พลังเสียงของอาโอบะซังยังมีข้อมูลที่โทเอย์ต้องการอยุ่อีกเลยยังไม่ได้รับอนุญาติให้ตัดเสียงออกไป(´Д`。)
ในตอนที่ผ่าตัดอยู่นั้น...อาโอบะซังยังพยายามขัดขืนอยู่ด้วยเรี่ยวแรงที่ไม่รู้ว่าเอามาจากไหนเพราะเจ็บและทรมานมาก แ่ต่แล้วก็สงบลงไม่ขยับร่างกายเลย ไม่ขยับราวกับตุ๊กตาที่ถูกตัดเส้นด้ายขาดไปแล้ว คิดว่าตายไปแล้วหรือเปล่า เลยตกใจมากแต่ดูจะไม่ใช่แบบนั้น แต่ดูเหมือนจะไม่มึความตั้งใจที่จะต่อต้านแล้ว
 
ผมคือเครื่องจักรที่ถูกโทเอย์สร้างแม้ว่าจะดูด้วยตาแล้วเหมือนคนแค่ไหนก็ไม่มีทางเป็นคนได้เลย ไม่มีืทางเหมือนกับอาโอบะซังได้ ถ้าอย่างนั้นก็คิดว่าทำให้อาโอบะซังเป็นเหมือนกันกับผมก็ได้ ถ้าเพียงแค่ผมสร้างอาโอบะซังใหม่ล่ะก็ อาโอบะซังก็จะกลายเป็นสิ่งที่ถูกผมสร้างขึ้น เป็นสิ่งที่เหมือนกับผม เรื่องนั้นไม่ใช่ในความหมายว่าจะฆ่าซะ เพราะเดิมทีอาโอบะซังเป็นมนุษย์ เลยต้องทำให้เป็นสิ่งที่เหมือนกันกับผมในระหว่างที่มีชีวิต แล้วก็ต้องเป็นแค่ของผมเท่านั้น ดังนั้นส่วนที่เป็นความรู้สึกของอาโอบะซังนั้นไม่จำเป็น
ด้วยการกำจัดส่วนนั้นที่จะทำได้ ในที่สุดอาโอบะซังก็กลายเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น เป็นแค่ของผม กลายเป็นอาโอบะซังเพื่อผมเท่านั้น จะกักขังชีวิตของอาโอบะซังตลอดกาล ให้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเพื่อผมเท่านั้น แ่ค่คิดแบบนั้นก็ดีใจแล้ว ว่าแล้วว่าอาโอบะซังน่ะสุดยอด มนุษย์น่ะยอดเยี่ยมไปเลย ผมไม่สามารถกลายเป็นมนุษย์ได้แต่ว่ามนุษย์น่ะสามารถกลายเป็นแบบพวกเราได้
อาโอบะซัง........
 
...........................................................................................................................................................
 
แล้วฉากก็ตัดมาที่ในมุมมองของอาโอบะค่ะ อันข้างบนนั้นเป็นมุมมองของเคลียร์ล้วนๆ
 
...................ฝันมาตลอด............
ทั้งที่เป็นความฝันสีขาวมาตลอดจนถึงเมื่อกี้ จู่ๆก็เปลี่ยนเป็นความฝันสีดำ
ลืมตาอยู่ในห้องทดลองสีขาวโพลน สายต่างๆถูกเชื่อมฌยงติดกับร่างกาย รู้สึกถึงลมหายใจที่อ่อนล้า ในห้องนั้นชั้นมองเห็นความฝันเป็นสีขาวตลอด  ไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไหร่ เป็นความฝันที่ยาวนาน ไม่รู้จะฝันไปถึงไหน แต่ว่าแม้จะเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกชอบสีขาวของความฝันที่อ่อนโยนมากกกว่าสีขาวในความเป็นจริง
 
พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นเคลียร์ แม้แต่ตอนที่เคลียร์มารับก็เหมือนกัน ชั้นกำลังเคลิ้มหลับในฝันแบบนั้น หมอนั่นยิ้มให้ชั้นราวกับเป็นตอนต่อของความฝัน  นั่นน่ะ ดีใจจริงๆ
ชั้นมองเคลียร์ รอยยิ้มนั้นไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลย เป็นเคลียร์ที่ชั้นรู้จัก
แต่ว่าความจริงแ้ล้วในส่วนลึกสุดของหัวใจอาจจะรุ้สึกตัวแล้ว ว่าเคลียร์ที่ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ที่นี่.....เพราะทีนี่คือในเงื้อมมือของโทเอย์ ในโลกที่ทำได้แค่ตัดใจและสิ้นหวัง ไม่เหลือแรงจะเรียกร้องอะไรอีกแล้ว นอกเหนือไปจากรับความจริงที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว...
เสียงของเคลียร์ที่ไม่ได้ยินมานานรู้สึกแปลกๆนิดๆทั้งที่น่าจะเหมือนกับเมื่อก่อนนี้ แต่มีอะไรแปลกออกไป
 
 
แล้วภาพก็ตัดมาที่เตียงผ่าตัดเช่นเดิมค่ะ
 
ว่าแล้วว่าเคลียร์ต่างจากเดิม ตอนที่รู้ถึงเรื่องนี้นั้น ความฝันของชั้นก็เปลี่ยนจากขาวเป็นดำ.....
 
แล้วก็เป็นภาพสีแดงๆขยับๆได้ มีเสียงหวีดนิดๆแต่สยองชอบกลΣ(・ω・`|||)!! ซึ่งมันตรงกับตอนที่เคลียร์จัดการกับตาของอาโอบะเลยค่ะ หรือนี่จะเป็นความรู้สึกของคนตอนโดนควักลูกตาออกไปจริงๆเนี่ย(´Д`。)
 
รู้สึกเหมือนถูกใช้มีดคว้านจนเป็นหลุม ความเจ็บปวด...แต่เหมือนกับถูกเผาซะมากกว่า
ที่ไหลอยู่นั่นน้ำตาเรอะ...หรือว่า........
แม้จะหลับตาในสายตาก็มองเห็นแต่สีแดงอย่างเดียว
 
จากนั้นมาโลกของชั้นก็ไม่มีแส่งส่องเข้ามาอีกเลย...ในโลกที่มืดมิด
ตอนที่รู้ว่ามองอะไรไม่เห็นอีกแล้ว ตั้งใจจะกัดลิ้นตาย ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้ว แต่ว่าก็หยุด....เพราะจู่ๆหน้าของเคลียร์ก็ลอยขึ้นมาในหัว
 
ตรงนี้ซึ้งค่ะ...เป็นตอนที่อาโอบะนึกไปถึงเรื่องอดีต(ภาคก่อน)เป็นภาพตอนที่เคลียร์เปิดหน้าที่แท้จริงให้อาโอบะเห็น(´Д`。)
 
ใบหน้าที่เศร้าสร้อยของเคลียร์ ใบหน้าที่ดีใจ ใบหน้าที่เขินนิดๆ เสียงที่เรียกชั้นว่า"อาโอบะซัง"
เสียงนั้นเป็นเหมือนกับตอนนี้ ตรงไหนสักแห่งที่ต่างกับเมื่อก่อนเล็กน้อยแต่ว่าก็เป็นเสียงเคลียร์
 
แล้วตรงนี้อาโอบะก็นึกเป็นภาพที่เคลียร์เอามีดแทงหัวของตัวเองค่ะ..。。*゜゜(´Д`川゜゜*。。..
 
หมอนั่นพยายามช่วยชั้น เอามีดแทงเข้าไปในหัวของตัวเอง ทั้งๆที่ทำถึงขนาดนั้นแต่พวกเราก็ยังถูกโทเอย์จับ ความปราถนาของพวกเราไม่เป็นจริง
รวมเรื่องทั้งหมดเข้าด้วยกัน พอลองคิดถึงความรู้สึกของเคลียร์จนถึงตอนนี้...ชั้นต่อต้านไม่ได้
 
ชั้นสามารถทำอะไรตอบแทนเคลียร์ได้บ้าง?
ให้เคลียร์ที่พยายามมาเพื่อชั้นมาจนถึงตอนนี้  สิ่งที่ชั้นทำได้มีอยู่เพียงสิ่งเดียว.......
คือการทำความปราถนาของเคลียร์ให้เป็นจริง
 
ในตอนที่ผ่าตัดดวงตา....ไม่ได้ใช้ยาชาเลยเจ็บมากๆ แต่ว่าในระหว่างที่ผ่าตัดน่ะ ก็คิดถึงเรื่อง"สิ่งที่ชั้นสามารถทำได้" เลยหยุดการดิ้นรนต่อต้าน....
เพียงเท่านี้ชั้นก็มองอะไรไม่เห็นอีกแล้ว หลังจากนี้แม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีก ในโลกที่มืดมิดตลอดกาล......แค่เปลี่ยนจากโลกสีขาวเป็นสีดำ ต่อจากนี้ไปชั้นจะเป็นตัวตนที่ถูกเคลียร์ทำให้
มีชีวิต กลายเป็นโลกทั้งหมดของเคลียร์เท่านั้น แค่ันั้นก็พอ เพราะสิ่งที่ชั้นทำให้เคลียร์ได้มีแค่นี้เท่านั้น (´Д`。)
ถ้าหากเคลียร์บอกว่าต้องการสิ่งนั้นจากชั้นล่ะก็.....เพียงแค่นั้น......
 

นี่ล่ะค่ะเหตุผลที่อาโอบะเลิกขัดขืนเคลียร์.....สุดยอดอ่ะ ยอมขนาดนี้......。゚(゚´Д`*゚)゚。
แล้วคิดๆอยุ่ก็หมดสติไป ในความฝันสีดำ............
 
 
 
แล้วก็มาด้านเคลียร์บ้างค่ะ
 
 
 
หลังจากเสร็จเรื่องตาแล้ว เวลาก็ผ่านไปสักพัก
อาโอบะซังอยู่ในห้องที่ผมเตรียมไว้ให้อย่างสงบเสงี่ยม มากกว่าจะบอกว่าห้องเรียกว่ากรงขังจะถูกกว่า ซึ่งผมจงใจทำ ไม่ใช่ในความหมายถึงนักโทษสำหรับผมแล้วให้อิมเมจแบบกรงนก คิดว่าเหมาะกับอาโอบะซังมากๆ
อาโอบะซังจะได้ออกจากห้องไปแค่ตอนที่ต้องนำตัวไปตรวจสอบเท่านั้นแล้วจะกลับมาตอนเย็น แน่นอนหน้าที่อุ้มอาโอบะซังคือผมเอง หน้าที่การดูแลอาโอบะซังผมเป็นคนทำทั้งหมด
 
เคลียร์เนี่ยไม่สนใจค่ะว่าโทเอย์จะทำอะไร ทั้งเรื่องแผนการของโทเอย์ พลังเสียงของอาโอบะและพลังของเซย์พี่ชายของอาโอบะ สำหรับเคลียร์แล้วอาโอบะคือทั้งหมดแล้ว
 
 
วันนี้ผมก็อุ้มอาโอบะซังกลับมาที่ห้องหลังจากทำการตรวจสอบร่างกายเสร็จแล้ว  ตอนแรกเพราะไม่ชินกับความมืดกับความเจ็บปวดของร่างกายเรอะ อาโอบะซังแทบจะไม่เคลื่อนไหวเลย แต่ว่าถ้าพยุงหลังให้ก็สามารถลุกขึ้นได้แล้ว พอทำให้ร่างกายลุกขึ้นได้ อาโอบะซังก็จะทำเหมือนกับคลานไปไกล้ๆที่กรง เอามือจับที่ลูกกรงแล้วนั่งอยู่ตรงนั้นหลายชั่วโมง ราวกับนกที่กำลังหาอะไรจากข้างนอกสักอย่าง  ช่วงเวลานี้ผมกอดอาโอบะซังจากข้างหลัง ดึงมือทั้งสองข้างที่จับลูกกรงอยู่ออก เพื่อบอกว่าไม่มีทางออกไปข้างนอกได้อีกแล้ว ทำให้ตกลงไปสู่ความสิ้นหวังอย่างอ่อนโยน ไม่ว่าจะกี่ครั้ง.....
วันนี้ก็ไกล้ได้เวลาดำเนินสู่แผนการขั้นต่อไปแล้ว ต่อไปคือขาทั้งสองข้าง แต่ว่าก่อนหน้านั้น......
 
แล้วก็มีเสียงเปิดประตูกรง เคลียร์เปิดแล้วเดินเข้าไปไกล้อาโอบะที่นั่งอยู่หน้าลูกกรง
 
"อาโอบะซัง"
 เคลียร์ดึงมืออาโอบะที่เกาะลูกกรงอยุ่ออกเหมือนทุกที แล้วก็อุ้มพาไปที่เตียง
 
"อาโอบะซัง เบาขึ้นเยอะเลยนะครับ"
 
อาโอบะได้กินอาหารเช้ากับเย็น แต่ก็แทบจะไม่กินเลย ตัวเลยเบามาก  เคลียร์วางอาโอบะลงบนเตียงให้นั่งอยู่ระหว่างขาของตัวเอง
 
"......................."
อาโอบะหวั่นๆ
 
มือของอาโอบะซังจับมาที่หัวเข่าของผมอย่างกังวล เพราะมองไม่เห็น จึงกังวลเพราะไม่รู้ว่าจะถูกทำอะไรใช่มั้ย
ผมจับมือนั้นขึ้นมาอย่างอ่อนโยนแล้วจูบที่ฝ่ามือนั้น อาโอบะซังตกใจเล็กน้อย ถูกทำแค่นี้ร่างกายก็สั่นแล้ว พอถูกผมสัมผัส ราวกับกลัวว่าจะเกิดเรื่องน่ากลัวอะไรบางอย่างขึ้น
 
เคลียร์เข้าไปไกล้อาโอบะมากยิ่งขึ้น เริ่มจับโน่นนี่นั่นของอาโอบะ......จับไรอย่าถามนะเออ(///ω///)♪
 
เป็นธรรมเนียมค่ะ อันไหนเป็นลิ้งค์ระวังซ้ายขวาหน้าหลังให้หนักเลย∑q|゚Д゚|p
 
 
http://i1293.photobucket.com/albums/b599/bentenchan/clear1/clearBE1_zpsc706bbb0.png
 
 
http://i1293.photobucket.com/albums/b599/bentenchan/clear2/clearBE5_zps1c54c644.png
 
 
 
เคลียร์เริ่มลวนลามอาโอบะมากยิ่งขึ้น อาโอบะไม่พูดแต่ขัดขืนนะคะ ในตัวเคลียร์เนี่ยได้ถูกเซ็ตระบบเกี่ยวกับเรื่องXXXเอาไว้ด้วยล่ะค่ะ เคลียร์เลยรู้ว่าต้องทำยังไงคนถึงจะชอบ....เอิ่ม...ลุงโทเอย์เองก็ละเอียดอ่อนแฮะ คิดเรื่องแบบนี้ด้วย..........
โทเอย์สร้างหุ่นได้เลิศมากเลยค่ะ ตอบสนองเหมือนมนุษย์ซะหมด(///´◒`///)อยากซื้อแบบเคลียร์มาเก็บไว้สักคน (///ω///)♪(¯﹃¯) นี่ถ้าลุงแกไม่คิดจะครองเกาะมิโดริจิม่าจะดีมาก
 
 
หลังจากที่อาโอบะซังสูญเีสียการมองเห็นไปแล้วก็ไม่พูดอีกเลย ไม่รู้ว่าทำไม แต่ว่า...เพราะคิดว่าไม่จำเป็นต้องพูดอย่างงั้นเรอะ หรือจะพูดไม่ได้แล้วจริงๆนะ
 
 เคลียร์กัดนิ้วมือตัวเองเพือให้เลือดไหลแล้วใส่เข้าไปในตัวอาโอบะ......อย่าถามนะว่าใส่อะไร...Σ(っ゚Д゚;)っ
 
เลือดของเคลียร์ไม่ใช่เลือดของจริง แต่ก็ไม่ต่างกับมนุษย์เลย
 
"อาโอบะซัง ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะครับ"
 
อาโอบะพยายามกลั้นเสียงตัวเองแต่ก็ได้ยินเสียงร้องครางเล็กๆหลุดรอดออกมา แต่ที่เคลียร์อยากได้ยินจริงๆไม่ใช่เสียงแบบนี้แต่เป็นเสียงพูดของอาโอบะ
 
เสียงของอาโอบะซังที่ไม่ได้ยินมานาน เสียงนั้นที่สงบและอบอุ่น อยากได้ยินเสียงอาโอบะซังก่อนที่จะเสียมันไปตลอดกาล อยากฟังเท่าที่จะฟังได้
 
 
อาโอบะร้องเจ็บเพราะเคลียร์ใส่เข้าไปเต็มแรง........รู้กันนะคะ...(///ω///)♪
 
เคลียร์ได้ยินเสียงอาโอบะแล้วแต่อยากได้ยินเสียงมากกว่านี้
 
"เรียกชื่อสิครับ"
 
"ชื่อของผม"
 
"ค....เคลียร์"
 
เสียงเรียกเคลียร์อย่างแผ่วเบา
 
พอถูกเรียกชื่อ ก็เกิดความรู้สึกบางอย่างอย่างรุนแรงในตัวเคลียร์ เคลียร์ต้องการอาโอบะ ชอบ รัก จนถึงขนาดที่อยากจะกลืนกินเข้าไปเลย..............นึกถึงมาโกโตะสวีทพูล.......ィャ((´д`●))三((●´д`))ィャ
 
 
หลังเสร็จกิจ....
เคลียร์ดึงแขนอาโอบะมากอดไว้
 
รักอาโอบะซัง รักจนอยากกินเข้าไปเลย
 
"อาโอบะซัง ชอบครับ"
 
ถึงจะกระซิบบอกความรู้สึกขนาดไหนก็ไม่มีคำตอบจากอาโอบะซัง ผมเองก็ชินซะแล้วกับการไม่ได้รับคำตอบก็เลยไม่ได้คาดหวัง แต่ทั้งๆที่เป็นอย่างนั้น.....
 
อาโอบะยื่นมือไปจับที่หัวของเคลียร์ จุดที่เอามีดแทงเข้าไปเพื่อทำลายคียล็อกเพื่อช่วยตัวเอง
เคลียร์ไม่รู้จะทำยังไงดีเลยจับมือนั้นมาจูบ
 
 
หลังจากนั้นหลายวันอาโอบะก็เดินไม่ได้เพราะเสียขาที่ใช้เดินไป พอเวลาผ่านไปสักพักก็เสียแขนทั้งสองข้างไป อาโอบะไม่ขัดขืนเลย ไม่ใช่การตัดใจแต่เป็นการยอมรับทั้งหมดเอาไว้ซะมากกว่า
 
ในที่สุด วันสุดท้ายก็มาถึง
เพียงเท่านี้อาโอบะซังก็จะเป็นแบบที่ผมต้ิองการ
 
เคลียร์อุ้มอาโอบะมาที่ห้องผ่าตัดแล้วให้นอนที่เตียงผ่าตัดเหมือนเดิม อาโอบะสงบมากไม่มีทีท่าว่ากลัวเลยสักนิด ราวกับว่ารู้หมดแล้วว่าหลังจากนี้ัตัวเองจะเป็นยังไง
 
เคลียร์จูบอาโอบะ
 
เสียงที่จะออกจากริมฝีปากนี้ เพียงเท่านี้ก็จะไม่มีอีกแล้ว อยากให้เรียกชื่ออีกครั้งเป็นครั้งสุดท้ายจัง แต่อาโอบะซังไม่มีทีท่าว่าจะพูดเลย ดังนั้น ชั่วยไม่ได้
หลังจากนี้อาโอบะซังจะกลายเป็นแบบที่ผมต้องการ กลายเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น
 
 
 
 
ความปราถนาของผมที่หวังมาตลอด ในที่สุดก็จะเป็นจริงไม่มีความไม่พอใจเลยสักนิด.....
ทั้งที่คิดแบบนั้น.......
 
"เอ๊ะ...?"
 
อะไรบางอย่างไหลอาบแก้ม

นี่น่ะ....น้ำตา?
 
"ทำไม"
 
ทั้งๆที่ผมเป็นหุ่นยนต์
ทั้งๆที่เป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น
แน่นอนว่าในตอนที่เีสียใจ ได้ถูกตั้งโปรแกรมไว้ว่าน้ำตาจะไหลออกมา 
แต่ว่าตอนนี้.......ทั้งๆที่น่าจะดีใจที่อาโอบะซังจะเป็นตามที่ผมต้องการแล้ว
แต่ทำไมน้ำตาถึงไหลออกมาล่ะ?
ตรงไหนเสียหรือเปล่านะ หลังจากนี้ต้องไปตรวจสอบซะแล้ว
 
พอผมเกิดความกังวล อาโอบะซังที่นอนนิ่งราวกับตุ๊กตาก็ขยับเบาๆ เหมือนจะมองมาทางผม ขยับปากเบาๆ
「ไม่เป็นไรนะ?」รู้สึกจะพูดแบบนี้
 
เพื่อไม่ให้อาโอบะซังเกิดความกังวล ระหว่างที่ลูบแก้มนั้นด้วยมือก็ยิ้มเล้กน้อย
 
"น่าแปลกจังนะ"
 
"ทำไมผมถึงร้องไห้ล่ะครับ"
 
"เนอะ....อาโอบะซัง"
 
 
 End(´Д`。)
 
 
 
จบไปอีกหนึ่งแบ๊ดเอนด์แล้วค่ะ เป็นไงมั่งคะด้านมืดของเคลียร์ เล่นรูทนี้แล้วเสียใจอ่ะ ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย(´・_・`)เคลียร์เปลี่ยนไปมากค่ะ น่าจะเพราะถูกตั้งโปรแกรมใหม่ตอนที่ถูกเอาไปซ่อมค่ะ เลยเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ แต่ที่ชอบคือความรักความยึดติดต่ออาโอบะที่เคลียร์มีค่ะ คือถึงจะลืมเรื่องอดีตไปหมดแล้วแต่ที่ยังรู้สึกรักเหมือนเดิม ที่ยังจำได้คืออาโอบะเท่านั้น แต่มาตอนนี้วิธีการรักออกจะยันเดเระไปหน่อยนะ และที่สงสารเคลียร์คือ อยากที่จะเป็นคนเหมือนกับอาโอบะแต่ก็เป็นไม่ได้ ก็เลยเปลี่ยนอาโอบะให้กลายเป็นแบบตัวเองซะเลย สำหรับเคลียร์แล้วมันเป็นความต้องการที่ไม่มีทางเป็นจริงได้เลยที่จะเป็นมนุษย์ และยิ่งรักความเป็นคนใจดีของอาโอบะมากยิ่งขึ้นค่ะ ยอมขนาดนี้เลย จนสุดท้ายตัวเองต้องเสียร่างกายไปเลย และอดทนที่จะไม่ฆ่าตัวตายเพราะอยากตอบแทนเคลียร์บ้าง คิดว่ามันเป็นอะไรที่ยากมากๆเลย ณ จุดนั้น ทั้งทรมาน สิ้นหวัง ในโลกที่ไม่เหลืออะไรแล้ว ในความมืดมิด ตอนสุดท้ายตัวเองจะโดนเอาเสียงไปอยู่แล้วยังจะเป็นห่วงเค้าอีกแน่ะ.........เล่นแล้วเฟลค่ะ.....(;≧皿≦)。゜°。ううううぅぅぅ
 
แต่ในที่สุดก็จบแล้ววววว คราวหน้าก็เลิกเฟลแล้วมาหวีดหวานๆกันดีกว่า ชอบGEเคลียร์มากๆเลย น่ารักสดใส อบอุ่นแต่ให้แง่คิดและประทับใจมากๆค่ะ  (●´Д`●)。*・ダ。*・イ。*・ス。*・キ。*・
 
 
ขอบคุณทุกคนที่รออ่านบล๊อกอืดๆนี้มากๆเลยค่ะ รู้ตัวดีเลยว่าอืดและช้ามากๆ แต่ก็พยายามทำอยู่เรื่อยๆน๊าไม่หนีไปไหนหรอกฮับΣd(´∀`)イイ!  เจอกันคราวหน้ากับการกลับมาพบกันอีกครั้งของสองเทวดาน้อยละกันค่ะ รับรองอ่านแล้วต้องยิ้มแน่ๆo(*^▽^*)o
 
 
วันนี้ขอตัวไปพักก่อนละกันนะคะ บะบรายค่าาาาา
ヾ(;ω;)Byeヾ(;ω;)Bye (*´∇`)ノシ マタネ~♪
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

กรรม ลืมใส่ชื่อค่ะตะกี้ (ฮา) รีบไปหน่อย

#7 By Emerald (110.169.147.76|110.169.147.76) on 2014-03-28 01:24

ยังไงดี... จุกอ่ะ คือบรรยายความรู้สึกไม่ถูกเลยค่ะ สงสารอาโอบะ แต่ก็ดีใจกับความรักที่ยึดติดของเคลียร์ ซึ้งที่อาโอบะยอมรับเรื่องทั้งหมดได้แม้จะต้องสูญเสียประสาทสัมผัสไป (มองก็ไม่เห็น พูดก็ไม่ได้ มือที่เสมื่อนเป็นดวงตาคู่ที่สองยังโดนตัด เดินไม่ได้อีก แง่ม!) ส่วนตัวแล้วชอบรูทนี้นะคะ (สวนกระแสไหมเนี่ย ฮ่าๆ) แต่เศร้าใจเหมือนกันที่ความรู้สึกของอาโอบะเหมือนส่งไปไม่ถึงเคลียร์ รออ่าน GE น่ารักใสๆดีกว่าค่ะ ขอบคุณมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

#6 By (110.169.147.76|110.169.147.76) on 2014-03-28 01:24

แบบ... รูทนี้ ว๊ากกกกกกกก
สงสารอาโอบะ สงสารเคลียร์ด้วยย ;A;
ยิ่งเป็นฉากสุดท้ายที่เคลียร์บอกว่า "เนอะ....อาโอบะซัง" เนี่ย.. เสียงเคลียร์สั่นสุดๆ เล่นเอาใจหายเลย 
ม่ายยยยย >[ ]< !!! เศร้าสุดๆ ทั้งๆที่เคลียร์ต้องการแบบนี้ แต่จริงๆ คงไม่ต้องการเเบบนี้หรอก TT^TT ฮรือออ อยากดูแบบ GE แล้วขอรูทอื่นๆ ด้วยอ่ะครับ

สู้ๆ นะครับ รอรูทอื่นๆ อยู่ cry
ปล.เพลงจบ... บีบหัวใจไปไหนครับ ?? 

#5 By คินซากิ on 2014-02-02 03:32

T_____T คือเล่นแล้ว หยุดไว้ตรงที่เคลียร์บอกว่า ผมอยากจะช่วยคุณ... แล้วรับไม่ได้จริงๆ เซฟเกมแล้วไม่ยอมกลับเข้ามาเล่นไปหลายวัน จนพอทำใจได้ เลยเข้ามาเล่นใหม่จนจบ ...หลังจากนั้นก็เฟลยาวแบบ น้ำตาจะไหลก็ไม่ไหล TT[]TT พอแปลออกบ้าง แต่พอมาอ่านในนี้ก็รู้สึกว่า โอ้ ยังมีที่แปลข้ามไปอยู่อีก! ขอบคุณมากเลยค่ะ ที่มาแปลให้อ่านกัน big smile

#4 By _Power-SpiriT_ on 2013-09-24 15:51

แม่ง......
ขอโทษที่หยาบคายค่ะ
แต่มันก็เกินไป๊......กัดขังยังพอว่า ควักตายัง
พอไหว...แต่นี้ แม่ง เล่นหั่นทั้งตัวเลยอ่า --|||
โอ๊ยยยยยยเปลี่ยนแบบนี้ก็เกิ๊นปาย......
ม่ายยยยยน้าาาาาาาา อา โอ บะ จางงงง

#3 By mimi.k (111.84.36.145) on 2013-09-22 22:03

เครียร์์มาแ้ล้ววววว กรี๊ดดดดดดดดดดด
beเครียร์น่ากลัวมากเลยค่ะ
สงสารอาโอบะจังเลยค่ะ 
แต่ก็สงสารเครียร์ด้วย ฮืออออ
อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยย
รอGEนะค่ะ จขบสู้ๆๆๆๆๆ
กร๊าซซซซซ~~~เคลียร์สายยันอัลฟ่าน่าหมั่นไส้จริง  อุบอิบๆ

#1 By JuliGreener on 2013-09-21 00:04