DMMD re:connect+Clear's route (Goodend)

posted on 18 Jun 2014 22:04 by shikisai
 
 
 
♡^▽^♡ こんにちは~~~みんなさん~~★♪(^∇^*)*^∇^)
 
ดองรูทเคลียร์ไว้นานมากมาย....จขบ.กลับมาปั่นต่อแล้วค่ะ รูทเทวดาน้อยที่หลายๆคนรอคอยกัน(ยังรอกันอยู่หรือป่าวนะ(´Д`。)ดองไว้นานจัด)กับเคลียร์นี่เหมือนมีอาถรรพ์...คือจะทำรีวิวทีไรชอบมีอะไรมาขัดอยู่เรื่อยอ่ะมันเลยกินเวลามาหลายเดือน แรกๆไม่ได้เพราะเรื่องงานนี่แหล่ะค่ะ แต่หลังๆมานี่ไม่ใช่ด้วยเรื่องงานแต่เพราะจขบ.ติดนิยายติดดราม่าซีดี★.....หรือก็คือ...อู้นั่นเอง wwwww ติดเรื่องFlesh&Bloodล่ะค่ะ ติดเข้าเส้นเลือดมานานเลย เสพทั้งดราม่าทั้งนิยาย แล้วพอดีว่าช่วงนี้เหมือนจะหลุดออกจากวงโคจรหนุ่มๆเรื่องนี้ได้แล้ว เลยต้องรีบปั่นหน่อยล่ะไม่งั้นไม่เสร็จอีกยาวแน่ๆ เพราะนิยายเล่มใหม่เตรียมออกมาแล้ว ขี้คร้านจะกลับไปอ่านจนติดอีกรอบ(>_<)
 
มาที่พระเอกของเอนทรี่นี้เลยดีกว่า....คราวที่แล้วพากันเจ็บช้ำหัวใจไปตามๆกันกับความยันเดเระของเคลียร์ ความรักที่หวานปนขม(หนักขมไปหน่อยนะ)(¯﹃¯)พอๆๆๆเรื่องBEมันจบไปแล้วT___T) ปล่อยมันไป ไปหาความฟินดีกว่าเนอะ กว่าจะทำรีวิวเสร็จแพทอิ้งมันก็ออกมาแล้ว ซึ่งก็เป็นข้อดีที่ทำให้คนอ่านเรื่องได้เข้าใจมากขึ้นสำหรับคนไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่น แต่จขบ.ยังเล่นแบบยุ่นเหมือนเดิมนะคะ ชอบแบบภาษาญี่ปุ่นมากกว่า 555555555+ การรีวิวหลังจากนี้คงไม่เน้นละเอียดแบบเมื่อก่อนเหมือนตอนที่ยังไม่มีแพทอิ้งนะคะ จขบ.จะสรุปประเด็นสำคัญๆมาลงไว้ แต่ก็มีบางจุดที่คิดว่าอยากแปลละเอียดๆก็จะลงไว้เหมือนกันค่ะ5555555 หลังจากแพทอิ้งออกมาแล้วคิดว่าทุกคนคงเข้าไปอ่านไปเล่นได้เข้าใจด้วยตัวเองมากยิ่งขึ้น=/////=)) เลยจะไม่ลงละเอียดมากๆแบบรูทก่อนๆที่ทำมาค่ะแต่จุดที่น่ารักๆหวานๆจะลงเท่าที่ทำได้นะคะ จะได้ฟินกันทุกคน เพราะนายเคลียร์เค้าน่ารักจริงๆ ・:*:・(*/////∇/////*)・:*:・
 
 
ถ้าพร้อมแล้วไปดูเรื่องราวบทสรุปความรักของเคลียร์กับอาโอบะในภาคสุดท้ายนี้กันดีกว่าค่ะT///////T))
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
คำเตือน...เนื้อหาหลังจากนี้คือการสปอยล์ ใครที่ไม่ประสงค์จะรู้เรื่องราวก่อนเล่นแนะนำให้แบ็คกลับไปเลยคับพ้ม ლ(╹◡╹ლ)
 
 
 
 
ก่อนเข้ารูทรื้อฟื้นกันนิดนึงค่ะ จากตอนจบกู๊ดเอนด์ภาคที่แล้ว เคลียร์พังเพราะต่อสู้กับพวกโทเอย์และอัลฟ่าเพื่อปกป้องอาโอบะ แต่ก็เป็นผลลัพท์ที่เคลียร์เองนั้นพอใจและมีความสุขมากๆเพราะตัวเองสามารถปกป้องอาโอบะได้T//////T) หลังจากจบเรื่องที่โอเวอร์ทาวเวอร์ อาโอบะเอาร่างของเคลียร์กลับมาซ่อมที่บ้าน แต่ซ่อมเท่าไหร่ก็ไม่สามารถทำให้เคลียร์ลืมตาตื่นขึ้นมาได้ ยิ่งนานวันอาโอบะยิ่งถอดใจไปเรื่อยๆและเสียใจที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นคือความเจ็บปวดที่ต้องมาซ่อมร่างกายของคนรักของตัวเองQ__Q)แต่กระนั้นอาโอบะของเราก็ยังไม่ยอมแพ้ค่ะ ยังเก็บตัวอยู่ในห้องพยายามซ่อมเคลียร์ต่อไป จนนานๆเข้ายายทาเอะแกก็เป็นห่วง ขึ้นมาดูจนได้รู้เรื่องราวทั้งหมดจากอาโอบะว่าเกิดอะไรขึ้น ยายแกเลยเสนออาโอบะไปว่าจะช่วยทำอะไรสักอย่างเอง พอดีมีคนรู้จักที่พอจะซ่อมเคลียร์ได้ (ยายโชว์พลังใจดีอีกแร้ววววว เลิฟฟๆๆคุณยายEmbarassed)ให้ลองเอาเคลียร์ไปให้คนนั้นซ่อมให้ดู อาโอบะก็ยอมค่ะ ส่งเรื่องเคลียร์ให้กับพวกคุณยายไป แต่จริงๆแล้วก็ทั้งเสียใจทั้งเจ็บใจ เพราะอาโอบะอยากเป็นคนซ่อมเคลียร์ให้ได้ด้วยตัวเองมากกว่า แต่พลังของตัวเองไม่เพียงพอจริงๆ แล้วเวลาก็ผ่านไปประมาณหนึ่งปีค่ะ แล้ววันนั้นก็มาถึง.....เขากลับมาหาอาโอบะแล้ว
 
 
 
 
โฮรววววววววววว(ノД`)・゜・。ตอนเล่นมาถึงฉากจบนี้บ่อน้ำตาแอบซึมๆค่ะ ดีใจอ่ะ...ดีใจมากๆที่เคลียร์กลับมาหาอาโอบะ เชื่อว่าหลายๆคนอาการหนักกับฉากจบฉากนี้แน่ๆ Q////////Q) พอมาถึงตรงนี้แล้วเกมส์ก็จบไปค่ะ ปล่อยให้อาโอบะดีใจเก้อตรงระเบียงห้อง ปล่อยให้คนเล่นค้างไปตามๆกันเพราะอยากรู้ว่าหลังจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้นฟระ !!!??(╯°□°)╯︵ ┻━┻ และต่อมาก็ออกรีคอนเนคมาดับไฟในใจของคนเล่นลงไป ค่อยยังชั่วที่ออกมาต่อนะ ลุ้นแทบตายยยยย มาตัดจบแบบนี้ได้ไง(///´◒`///)
 
 
และต่อจากนี้จะเข้ารูทเคลียร์ของรีคอนเนคจริงๆแล้วนะเออ มาเริ่มเกมส์ที่ฉากนี้พอดีค่ะ ฮากที่อาโอบะได้เจอเคลียร์ตรงระเบียง เคลียร์แกนั่งอยุ่หลังคาบ้านตรงข้ามค่ะ ร้องเพลงโปรดของตัวเองอยู่ อาโอบะได้ยินก็เลยรีบออกมาดู.....และในที่สุด.......
 
 
...............คิดว่าจะไม่กลับมาอีกแล้วไม่ใช่เหรอ จะไม่ได้พบกับหมอนั่นอีกเป็นครั้งที่สอง ดังนั้นตอนที่ได้ยินเสียงเพลง ชั้นคิดว่าตัวเองเพี้ยนไปแล้วจริงๆสินะ.....ชั้นรีบออกไปทีระเบียงเพื่อไปดู และตอนที่รู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น ชั้นตกใจก่อนที่จะดีใจซะอีก ตกใจมากเกินไปตนทำอะไรไม่ถูกเลย ชั้นกำลังอ้าปากกว้างเหมือนคนบ้า ก็เห็นหมอนั่นกระโดดเข้ามาที่ระเบียง 
เคลียร์กระโดดเข้าหาอาโอบะ อาโอบะก็ล้มลงไป พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นภาพใบหน้าของเคลียร์กำลังยิ้มอยู่ในสายตา และตอนนั้นก็คิด...นีน่ะ ความฝันไม่ใช่เหรอ กำลังเห็นภาพลวงตาอยู่เหรอ?หรือว่าเป็นอัลฟ่าที่หน้าตาเหมือนกับเคลียร์ไม่ใช่เหรอ? เพราะมองจากภายนอกเหมือนกับหมอนั่นทุกอย่างเลย.......หรือว่าตั้งใจจะหลอกชั้น...ยังไงก็ตาม ไม่น่าเชื่อ.....
 
 
พออาโอบะชะงักไปเคลียร์ก็ส่งยิ้มให้อาโอบะแล้วสวมกอดอาโอบะอย่างอ่อนโยน T//////T))
 
มาลองคิดดู ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่า...กลับมาหาชั้นแล้ว เคลียร์กลับมาหาชั้นแล้ว

อาโอบะเริ่มน้ำตาคลอและไหลออกมา อาโอบะกอดรัดแผ่นหลังของเคลียร์ด้วยมือที่สั่นไหว เพราะน้ำตากับน้ำมูก อาโอบะพูดด้วยเสียงสั่นเครือบอกกับเคลียร์ว่า
 
"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"
 
"ครับ ผมกลับมาแล้ว อาโอบะซัง"  
 
โฮ้ยยยยยยยยยยตายยๆๆๆๆๆ ในที่สุดก็ได้ยินเสียงเคลียร์สักที รอนานนนนนน>////////<)
 
อาโอบะนึกย้อนเรื่องราวก่อนที่เคลียร์จะกลับมาค่ะ
 
หลังจากที่โอเวอร์ทาวเวอร์พังลงไปและพลาตินัมเจลถูกปิดระงับไว้ชั้นพาร่างของเคลียร์ที่ไม่ขยับเขยื้อนมาที่บ้านพยายามจะซ่อม ชั้นขอหยุดงานระยะยาวกับฮาะซังแล้วเก็บตัวอยู่ในห้อง แม้แต่กับคุณยายก็ไม่อยากให้รู้เรื่องเคลียร์ก็เลยซ่อนเคลียร์เอาไว้ที่ตู้ข้างห้อง(จขบ.มิรู้จะไช้คำไหนดีค่ะ แต่มันเป็นห้องแบบที่โดราเอมอนนอนอ่ะค่ะ แบบนั้นเลย) ร่างกายของเคลียร์ละเอียดมากจนไม่รู้เลยว่าอะไรเป็นอะไรกันแน่
 
ไม่ไหวแต่ก็พยายามซ่อม เพราะไม่ว่าจะยังไงก็อยากที่จะซ่อมเคลียร์ด้วยมือตัวเองถึงจะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ลองค้นคว้าหลากหลายวิธี ลองทำดูและก็ผิดพลาด ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาเพราะอยากจะซ่อมเคลียร์ให้ได้ด้วยตัวเองจริงๆมุ่งมั่นแบบนี้ หมกมุ่นจนลืมกินลืมนอนไปเลย แต่ว่าก็มีบางทีที่เหมือนร่างกายเส้นด้ายขาด ตอนนั้นไม่มีแรงจะขยับไปไหนไม่มีใจจะทำอะไรทั้งนั้นเพราะรู้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้แลแม้จะเป็นแบบนั้นก็ยังฝืนร่างกายของตัวเองพยายามจะซ่อม  อาโอบะเปิดตู้แล้วมองเคลียร์ และในที่สุดก็จบที่แค่จ้องมองเคลียร์ที่นอนอยู่อย่างเหม่อลอยราวกับคนบ้า ตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ ในระหว่างที่โทษตัวเองอย่างมากมายก็เคยมีบางครั้งที่จ้องมองหน้าของเคลียร์หลายนาทีหลายชั่วโมงพลางคิดไปว่าเป็นใบหน้ายามนอนหลับที่งดงามจังนะ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นใบหน้าตอนหลับของหมอนี่ไม่เหรอ หมอนี่ผิวขาวขนาดนี้เลยนะ พอเจอจุดที่ไม่ได้สังเกตุเห็นมาก่อนขนาดนี้ มองแล้วก็คิดแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้งแต่กระนั้นเคลียร์ก็ไม่ขยับ แม้จะลองสัมผัสผิวดูความรู้สึกนั้นที่สัมผัสก็ยังไม่เปลี่ยนไปจากตอนที่เคลียร์ยังแข็งแรงดีเลย ถ้าเป็นมนุษย์ก็คงจะกลายเป็นเย็นชืดแล้วก็แข็งไปแต่ว่าสำหรับเคลียร์แล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ที่เป็นแบบนี้เพราะเคลียรเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมา ทุกครั้งที่ตระหนักได้ถึงจริงนี้ก็จะรู้สึกเศร้าขึ้นมาทุกที...แต่ว่าเพราะแบบนั้นแหล่ะ ร่างกายที่นอนอยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่ใครคนอื่นแต่เป็นเคลียร์
 
อาโอบะพยายามซ่อมเคลียร์จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเดือน วันนึงถูกยายดึงออกมาจากห้องแล้วก็ถูกถามว่ากำลังทำอะไรอยู่ ก็หลานเก็บตัวซะนานนี่เนอะต้องเป็นห่วงเข้ามาถามไถ่สักที อาโอบะก็เลยเล่าเรื่องเคลียร์ให้ยายฟังค่ะ......อันที่จริงน่าจะเล่าตั้งนานแระนะเด็กน้อย มัวแต่เก็บตัวอยู่ในห้องอยู่ได้เด็กบร้าQeQ))
อาโอบะคิดว่าจะถูกโกรธแต่คุณยายก็ไม่โกรธ ด้วยเหตุนี้คุณยายแกเลยแนะนำให้ลองเอาไปให้คนรู้จักของคุณยายที่เป็นนักวิจัยดูอาการให้ค่ะ จริงๆแล้วอยากเจ้าตัวอยากซ่อมเคลียร์เองมากกว่าแต่ในที่สุดก็ตัดสินใจเลือกให้คุณยายจัดการให้  อื้มมมมดีแล้วววว มันรู้สึกยังไงกันนะ การซ่อมคนรักของตัวเองเนี่ย ซ่อมไม่ได้แล้วต้องทนเห็นร่างของคนรักไม่มีชีวิตทุกวันๆ....โอยยยยยจิตแตกกันพอดีค่ะ  TllllllT))''
 
 
หลังจากผ่านไปหนึ่งปี ไม่รู้ว่าเคลียร์เป็นไงมั่งแล้วมีหลายครั้งที่อาโอบะอยากถามยายดูแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป ทางยายแกเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทั้งสองคนต่างใช้ชีวิตผ่านไปโดยไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องนั้น ต่างคนต่างไม่พูดถึงเรื่องนั้น มีแค่เวลาเท่านั้นที่ผ่านไปเรื่อยๆ อาโอบะกลับมาทำงานใช้ชีวิตประจำวันเหมือนกับที่ผ่านๆมาจนตัวเองเริ่มคิดแล้วค่ะ ว่าไม่ไหวแล้วหรือเปล่านะเรื่องเคลียร์น่ะ แต่ก็ไม่อยากคิดแบบนั้นค่ะ แต่ถ้าหากไม่มีการติดต่ออะไรกลับมาเลยก็แปลว่าซ่อมไม่ได้ไม่ใช่เหรอ....รอจนเริ่มรอไม่ได้แล้วสินะอาโอบะT/////T)
หลังจากฝากเคลียร์ไว้ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว
 
คิดว่าจริงๆแล้วอยากรอตลอดไป ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะรอแต่ว่ามันก็คงเป็นไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ 
รอยยิ้มที่อ่อนโยนของเคลียร์ ร่างกายของเคลียร์ที่กำลังพังไปต่อหน้าชั้นผุดเข้ามาในหัว มันเจ็บปวดและทรมานมาก ถ้าหากว่ามันเจ็บปวดขนาดนี้ ทั้งความรู้สึกที่อยากจะทำให้มันจบๆไปกับความรู้สึกที่อยากจะรอต่อไป ใช้ชีวิตแบบที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆทุกวัน เป็นชีวิตประจำวันที่เหมือนกับตายทั้งเป็น
 
เคลียร์...นายรู้มั้ยว่านายทำให้อาโอบะรอแบบทรมานแค่หนายยยยย ฮรืออออออกลับมาก็ดีแล้วววปลอบอาโอบะด่วนเบยยยยยT____T))
 
 
"เคลียร์"
อาโอบะยังคงไม่เชื่อสายตาตัวเอง ยังคิดไปว่านี่คือเคลียร์จริงๆเหรอ ภาพลวงตาหรือเปล่า
 
"ครับ อาโอบะซัง"  
เคลียร์ตอบรับด้วยน้ำเสียงสดใส
 
เสียงที่แสนคุ้นเคยแสนอ่อนโยนนั้นเรียกชั้น เสียงที่ชั้นรู้จักดี จากร่างกายที่กอดอยู่นี่ความอบอ่นนั้นถ่ายทอดเข้ามา ถ้าหากอุณหภูมิร่างกายที่กอดอยู่นี้เป็นความฝันล่ะก็ มันก็โหดร้ายเกินไปแล้ว แรงอ้อมกอดจากสองมือที่โอบกอดรอบแผ่นหลังของชั้น
 
 
"เคลียร์......เคลียร์........."
 
"ครับ"
 
"ไม่ใช่ความฝันจริงๆสินะ"
 
"ไม่ใช่ความฝันครับ ผมกลับมาแล้ว อยากพบอาโอบะซังจนทนไม่ไหวเลยมาหาซะแล้วล่ะครับ"
 
"งั้นเหรอ......................เคลียร์"
 
"เคลียร์.....ดีจังเลย........."
 
ทั้งๆที่เพิ่งหยุดร้องไห้ไปแท้ๆแต่น้ำตาก็เริ่มซึมออกมาอีกแล้ว ชั้นเรียกชื่อที่แสนสำคัญ โอบกอดเคลียร์ด้วยแรงทั้งหมดที่มี
 
"ดีแล้ว......ดีจริงๆ...... เคลียร์"
 
"ครับ"
 
เคลียร์มองอาโอบะที่กำลังยิ้ม
 
"อาโอบะซังตาแดงแล้วครับ"
 
"คิดว่าเพราะใครกันล่ะ"
 
"ขอโทษนะครับ แต่ว่าน่ารักเหมือนกระต่ายเลยล่ะครับ"
 
"นายเนี่ยน๊า......"
 
อาโอบะเริ่มสงบใจได้แล้ว พอมองหน้าเคลียร์แล้วรู้สึกสงบใจได้มากขึ้นเรื่อยๆ อาโอบะมองหน้าด้านข้างขวาของเคลียร์ที่เป็นด้านที่เสียหายไป พอมองดูดีๆแล้วเหมือนสีผิวจะแตกต่างออกไปเพียงเล็กน้อย
 
"คุณยายเป็นคนซ่อมนายเหรอ?"
 
"ครับ ทาเอะซังกับคนรู้จักของทาเอะซังครับ ที่ช่วยซ่อมผม"
 
"งั้นเหรอ แล้วความทรงจำเหมือนกับเมื่อก่อนหรือเปล่า มีตรงไหนเปลี่ยนไปมั้ย...."
 
"โดยพื้นฐานแล้วไม่มีปัญหาครับ แต่ที่ร่างกายมีร่องรอยของการซ่อมแซมเหลืออยู่ครับ"
 
"เพราะถูกเริ่มต้นเดินเครื่องหลายครั้งควบคู่ไปกับการทดสอบระหว่างการซ่อมแซม ร่างกายของตัวเองตอนนี้ส่วนมากเข้ากันได้ดีแล้วครับ "
 
"พวกทาเอะซังทำการเทสก่อน แล้วก็คิดว่าจะรอดูสภาพสักพักนึงแต่เพราะได้ยินเสียงอาโอบะซังเลยมาหาซะแล้วล่ะครับ"
 
"เอ๊ะ? มาซะแล้ว.....ได้ยินเสียงชั้น......."
 
"ครับ เพราะได้ยินเสียงของอาโอบะซังเลยลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนที่พวกทาเอะซังจะมาเปิดการทำงานของผมครั้บ"
 
"..............."  
ไม่ค่อยเข้าใจแต่ว่า.........
เคลียร์ลืมตาก่อนที่พวกคุณยายจะเปิดการทำงานแล้วก็มาที่นี่งั้นเหรอ
 
"งั้นพวกคุณยายก็ยังไม่รู้ว่านายตื่นขึ้นมาแล้วงั้นเหรอ?"
 
"นั่นสินะครับ คิดว่ายังไม่รู้ครับ จู่ๆผมก็หายไปอาจจะกำลังตกใจกันอยู่ก็ได้ครับ"
 
"อาจจะกำลังตกใจ นายนี่มัน....."
 
"ขอโทษที่เข้ามาขัดตอนที่ซาบซึ้งที่ได้พบกันอีกครั้ง อาโอบะ"
 
"......หวา!"
 
"เร็นซัง!"
 
ตรงนี้เคลียร์ทำเสียงดีใจน่ารักมากคร่าาาาาาา (///´◒`///)
ได้ยินเสียงเร็นอยุ่ข้างๆอาโอบะรีบถอยห่างจากเคลียร์อย่างร้อนรน ถูกมองตอนที่กอดกับเคลียร์ซะแล้ว เขินเลยค่ะ ฮุๆๆๆ♡
 
เคลียร์มองไปที่เร็นแล้วทำตาเป็นประกาย✧*。٩(ˊωˋ*)و✧*。
 
โมเม้นท์นี้น่ารักดีค่ะ อ่านแล้วจินตนาการเสียงเร็นกับเคลียร์สองหุ่นยนต์มาเจอกันไปด้วยจะดีมากค่ะwwwwwwwwww
 
"เร็นซัง ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ สบายดีมั้ยครับ!?"
 
"ยังน่ารักนุ่มนิ่มปุกปุยไม่เปลี่ยนเลยนะครับ"
 
"ไม่ได้พบกันนานจริงๆเคลียร์ ดีใจจริงๆที่กลับมาได้อย่างปลอดภัย"
 
"ครับ ดีจริงๆ!"
 
"ว่าแต่เร็นซัง ให้ผมจับหน่อยได้มั้ยครับ?"
 
"ได้สิ"
 
"สำเร็จแล้ว!กรุณาให้ผมกอดเร็นซังนุ่มนิ่มปุกปุยได้เต็มที่เลยนะครับ"
 
ว่าแล้วเคลียร์ก็จัดการอุ้มเร็นขึ้นมาลูบๆกอดๆเต็มที่wwwwww(//∇//) ตรงนี้เสียงเคลียร์น่ารักมากอ่ะ
 
"นุ่มนิ่ม~~นุ่มนิ่ม~~ฟูๆ~~ปุกปุย~~"
 
"เคลียร์"
 
"นุ่มนิ่ม~~นุ่มนิ่ม~~ฟูๆ~~ปุกปุย~~♪"
เคลียร์มีความสุขดีใจจนดอกไม้บานล่ะค่ะ ฮ่าาาาๆๆๆๆๆๆๆ
 
"เคลียร์ หยุดที เคลียร์"
 
"อ้า~อ้า~......."
 
"อาโอบะหยุดเคลียร์ให้ชั้นที"
 
"ถึงจะพูดงั้นก็เถอะ เคลียร์ดูท่าจะดีใจมากเลยนะ"
 
"ครับ!"
เคลียร์ตอบด้วยน้ำเสียงดีใจดอกไม้บานรอบตัว✧*。٩(ˊωˋ*)و✧*
 
"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน แค่นิดเดียวไม่เป็นไรนี่นา?"
 
"นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาทำแบบนี้ ทาเอะกลับมาแล้ว"
 
"เอ๊ะ?"
 
"ทาเอะซัง?"
เคลียร์หยุดมือเลยทีเดียว
 
ตอนที่ชั้นกลับมาจากทีทำงานคุณยายออกไปไหนสักที่แล้วเคลียร์ก็มาทั้งๆแบบนี้ก่อนที่จะถูกคุณยายปลุก งั้นก็หมายความว่าคุณยายออกไปข้างนอกด้วยเรื่องของเคลียร์งั้นเหรอ....?
 
"ทาเอะกลับมาแล้วเมื่อกี้"
 
"ไม่รู้สึกตัวเลย......"
 
"เพราะหลังจากที่เข้ามาในห้องเล็กน้อยเลยไม่รู้สึกตัวเลยสินะ"
ก็เพราะมัวแต่เล่นกันนั่นแหล่ะ(∩´∀`)∩
 
"เคลียร์ ไปกันเถอะ ต้องไปพบคุณยาย"
 
จู่ๆเคลียร์ก็หายไปคุณยายต้องตกใจมากแน่ๆ ตั้งใจจะบอกข่าวดีกับชั้นแท้ๆแต่เคลียร์ดันหายไปซะก่อน คุณยายอาจจะกำลังซึมอยู่ก็ได้ ดังนั้นต้องไปบอกให้รู้ว่าเคลียร์อยู่ที่นี่แล้ว
 
"ครับ อาโอบะซัง"
 
อาโอบะอุ้มเร็นขึ้นมาแล้วออกจากไปด้วยกันกับเคลียร์ ไปเจอคุณยายที่ห้องครัว เห็นคุณยายดูซึมเศร้าไปจริงๆ(ก็แหงล่ะ)แน่นอนว่าพออาโอบะพาเคลียร์ไปให้คุณยายเห็นตัวก็โดนบ่นกันไปตามระเบียบค่ะCry ว่าทำไมหายไปไหนเองตามใจชอบ เป็นห่วงแค่ไหนรู้มั้ย บลาๆๆ เคลียร์ซึมๆไป แต่พอโดนดุเสร็จก็ยิ้มออกมาดีใจที่คุณยายเป็นห่วง จากนั้นยายก็จัดโดนัททอดมาให้กิน พวกอาโอบะขอบคุณยายทาเอะ 
แค่อาโอบะเห็นหน้าที่เศร้าของคุณยายก็รู้แล้วว่าคุณยายพยายามจริงจังมากแค่ไหนในการซ่อมเคลียร์ค่ะ
 
ยายทาเอะนี่แบบ...เป็นตัวช่วยสุดท้ายของอาโอบะจริงๆค่ะ ตั้งแต่รูทคุณชายล่ะ อวยหลานรักหลานจริงๆพอมารูทเคลียร์ก็ยังเป็นคนทำให้ความหวังของอาโอบะเป็นจริงอีก ยอดคุณยายจริงๆ
 
หลังจากกินเสร็จแล้วก็พากันกลับขึ้นมาบนห้องของอาโอบะค่ะ
อาโอบะเริ่มคิดว่าตัวเองเนี่ยไม่รู้เรืองอะไรเกี่ยวกับเคลียร์เลยว่าก่อนที่จะมาพบกับตัวเองเคลียร์เคยอยู่ที่ไหนมาก่อนนะ เคยใช้ชีวิตแบบไหนมา อาโอบะไม่รู้เลยเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ก็เลยถามออกไป เคลียร์ตอบว่าอาศัยอยู่กับคุณตาสองคนในทางเขตด้านเหนือของเกาะ ก่อนที่จะพบกับอาโอบะก็หลับอยุ่ที่นั่นมาตลอด
คุณตาคือคนที่เก้บเคลียร์ที่น่าจะกลายเป็นสิ่งที่ถูกกำจัดไปแล้วมา คือคนที่หนีออกมาจากสถานวิจัยของโทเอย์มาที่นี่
พอได้ยินคำว่าหลับของเคลียร์อาโอบะก็เลยถามไปว่าหมายความว่าไง เคลียร์ก็เลยเล่าให้อาโอบะฟังค่ะว่า ตอนที่คุณตานอนหลับไปทั้งๆแบบนั้นไม่ขยับเขยื้อนแล้วตัวเองเข้าใจแล้วว่าสิ่งนั้นเรียกว่าความตาย พอเคลียร์รู้ว่าคุณตาตายแล้วก็จัดการกับศพ เพราะคุณตาบอกว่าอยากพาเคลียร์ออกไปข้างนอกเกาะบ่อยๆเคลียร์เลยฝังศพไว้ไกล้ๆกับทะเล แล้วพอจัดการเรื่องศพเสร็จก็ทำตามที่คุณตาบอก คือการนอนหลับ ก่อนที่คุณตาจะตายได้บอกว่าหลังจากที่ตัวเองตายไปแล้ว แล้วเคลียร์ยังอยุ่คนเดียวเนี่ยให้นอนหลับไปในบ้านหลังนี้ แต่เพราะได้ยินเสียงของอาโอบะเลยตื่นขึ้นมาค่ะ นึกถึงคำที่เคลียร์พูดกับอาโอบะเลย ที่บอกว่า"เพราะผมได้ยินเสียงของมาสเตอร์ก็เลยมาหาครับ" ชอบประโยคนี้แฮะ♡
 
เคลียร์บอกว่าเพราะตายไปแล้วครั้งนึงนี่แหล่ะ ถึงได้เข้าไกล้มนุษย์มากกว่าเดิม เป็นการตายที่มีความสุขเพราะได้ปกป้องอาโอบะ เคลียร์ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากความตาย เคลียร์คิดเสมอว่าที่คนกลัวความตายเพราะถ้าตายแล้วทุกอย่างจะจบนั้น จริงๆแล้วไม่ใช่เลย เพราะยังเหลือคนที่อยู่ข้างหลัง ยังเหลือความทรงจำมากมาย เคลียร์ได้ตื่นมาพบกับอาโอบะอีกครั้งน่ะดีใจมากๆและไม่อยากที่จะตายอีกแล้ว อาโอบะเองก็รู้สึกขอบคุณที่คุณตาดูแลและปกป้องเคลียร์มาตลอด
 
คุยกันไปคุยมาเคลียร์ชวนอาโอบะไปบ้านที่ตัวเองเคยอาศัยอยู่ค่ะ อยากให้อาโอบะได้เห็นสถานที่ที่ตัวเองอาศัยอยู่มาก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าอาโอบะอยากไปแน่ๆค่ะ 
 
 
แล้วก็มาอีกโมเม้นทนึงที่ตลกๆค่ะ ตอนจะไปบ้านเคลียร์ วิธีไปช่างไม่เหมือนใครดีค่ะ สมกับเป็นเคลียร์จริงๆ
 
"อาโอบะซัง เชิญเลยครับ"
 
"ขี่หลัง?"
 
"ครับ เอ้า เชิญเลยครับ!"
 
"................"
 
"เป็นอะไรเหรอครับ?"
 
"ไม่มีทางเลือกอื่นอย่างเดินไปแบบปกติเหรอ?"
 
"แบบนี้เร็วกว่านะครับเพราะผมจะกระโดดไปตามหลังคา"
 
ตอนอ่านๆมานี่ฮาค่ะ คือเคลียร์มีวิธีไปน่ารักไม่เหมือนใครจริงๆ(ถ้าไม่นับเฮียมิ้งค์ที่ขี่มอไซต์พุ่งข้ามตึกไปเลยอ่ะนะ=*=)  โดยฝากเรื่องที่บ้านไว้กับเร็นค่ะ(เร็นไม่ได้ไปด้วย)แล้วอาโอบะก็ทำตามที่เคลียร์บอก ขี่หลัง เคลียร์บอกอาโอบะให้จับแน่ๆนะ แล้วเจ้าตัวก็พากระโดดไปตามหลังคาค่ะ อาโอบะก็ตกใจมีร้องเสียงหลงมั่ง 555555555++
 
แล้วก็มาถึงบ้านเคลียร์จนได้แบบรวดเร็วเพราะพากันมาทางฟ้า55555555+โดดๆๆมาจนถึงนั่นเอง
ทั้งสองคนก็เข้ามาในบ้าน ห้องของคุณตาอยู่ชั้นหนึ่ง ของเคลียร์อยู่ชั้นสอง
 
อาโอบะเข้าในห้องของเคลียร์ก็เห็นในห้องมีพวกขวดแก้ว ลูกแก้วหรืออะไรที่เป็นประกายเยอะแยะเต็มไปหมด ที่มีเยอะเพราะว่าเคลียร์เป็นคนเก็บสะสมไว้เอง เคลียร์บอกว่าพอเห็นของที่มันส่องสองแสงเป็นประกายได้ทีไรก็อดที่จะเก็บไม่ได้ทุกทีเลยเผลอเก็บมาตลอด เวลามองของพวกนี้แล้วรู้สึกเศร้าๆ T/////T))
 
อาโอบะขอดูรูปของคุณตา เคลียร์ก็ไปหยิบมาให้ดู
คนที่ตั้งชื่อเคลียร์ให้ก็คือคุณตานี่เองค่ะ โดยตอนที่เริ่มอาศัยอยุ่ที่นี่คุณตาบอกว่าเคลียร์เนี่ยเหมือนแมงกระพรุน และที่เคลียร์ชอบพกร่มไปไหนมาไหนก็เพราะร่มมันเหมือนแมงกระพรุนนี่แหล่ะค่ะ (ตอนแรกไม่ได้นึกถึงเลย พอมาลองนึกภาพตาม...เออ...ก็เหมือนจิงวุ้ย) เคลียร์มีหัวใจและสอนอะไรให้คนอื่นมากกมายแต่พวกอัลฟ่าไม่มีหัวใจ และเพราะมีอาโอบะอยู่เคลียร์ถึงอยากฟื้นกลับมาหาอาโอบะ ถ้าไม่งั้นก็ไม่มีความหมายที่ฟื้นกลับมาQ/////Q
 
ในห้องเคลียร์มีกระจกบานใหญ่ตั้งอยุ่บานนึง มีผ้าคลุมปิดเอาไว้
เคลียร์ถูกคุณตาสั่งห้ามไม่ให้ดูตัวเองในกระจก แต่ที่ไม่ทิ้งกระจกไปเพราะต้องการจะสื่อว่าห้ามทิ้งความหวัง และที่เคลียร์พาอาโอบะมาที่นี่วันนี้เก็เพราะอยากให้อาโอบะอยุ่ข้างๆ อยากจะส่องกระจกมองใบหน้าของตัวเองชัดๆสักที และอยากให้อาโอบะบอกว่าหน้าของตัวเองไม่แปลกต่างไปจากใคร
 
 
 
 
โอ๊ยยยยยตายยยยยยยยยยย=/////////=))ค่อดชอบซีจีภาพนี้เลยค่ะ 
 
เคลีนร์ดึงผ้าที่คลุมกระจกอยู่ออก มองเห็นใบหน้าของตัวเองแล้วก็ได้รู้ว่าหน้าของตัวเองนั้นเหมือนกับพวกอัลฟ่าจริงๆ
อาโอบะสวมกอดเคลียร์จากด้านหลัง จับมือประสานกันที่หน้าอกของเคลียร์ ภาพที่สะท้อนออกมาในกระจกจึงมีเคลียร์กับอาโอบะอยุ่ด้วยกัน

เคลียร์มองจ้องไปที่กระจกอย่างสงบนิ่ง
 
"อาโอบะซัง"
 
"ผมตายไปแล้วครั้งนึง แต่ก็ได้กลับมาแล้วแบบนี้"
 
"นั่นก็เพราะผมเป็นหุ่นยนต์ครับ"
 
"อาโอบะซังบอกว่าเพราะผมมีหัวใจเลยกลับมาได้ แต่ว่า.........."
 
"ว่าแล้ว ว่ายังไงผมก็อยุ่กับอาโอบะซังตลอดไปไม่ได้"
 
"ตราบใดที่ผมยังเป็นหุ่นยนต์ วันที่พรากจากกันย่อมมาถึงอย่างแน่นอน เหมือนกับที่คุณตาหลับไปตลอดกาล"
 
อาโอบะได้ยินแบบนี้ก็เจ็บจี๊ดเลยสิคะ แล้วก็รู้ได้ทันทีว่าเคลียร์อยากจะบอกอะไร....คนเล่นก็เจ็บไม่เบานะQ__Q) อยู่ๆเคลียร์ก็พาเข้ามุมดราม่าซะงั้น 
 
ตอนที่เคลียร์ไม่อยู่ ก็คิดเรื่องนี้เหมือนกัน เคลียร์เป็นหุ่นยนต์ อายุไม่มีทางเพิ่มขึ้น แต่ตัวเองเป็นคนอายุเพิ่มขึ้นทุกวันๆ ดังนั้นไม่ว่ายังไงก็ต้องตายไปก่อนแล้วเหลือเคลียร์เอาไว้ ตราบใดที่เป็นคนก็หนีเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ แล้วพอทุกครั้งที่คิดเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรก็กล้วทันที ไม่อยากตายโดยทิ้งเคลียร์เอาไว้แต่ว่าเคลียร์เองก็ทำแบบมุนษย์ไม่ได้ ตายไม่ได้ ตัวเองก็เป็นหุ่นยนต์แบบเคลียร์ไม่ได้
ตอนนี้แค่อยากอยุ่ด้วยกัน คิดอะไรนอกเหนือจากนั้นไม่ได้ ไม่อยากจะคิด
 
เคลียร์บอกว่า ก็ไม่อยากคิดอะไรเหมือนกัน เพียงแค่ตอนนี้อยากอยุ่ด้วยกันกับอาโอบะไปนานๆแม้จะแค่หนึ่งวินาที หนึ่งนาทีก็ตาม อยากให้ความสำคัญกับช่วงเวลานี้ อุส่าได้มาพบกันอีกครั้งทั้งที เคลียร์พูดด้วน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ อาโอบะปลอบเคลียร์ด้วยการพรมจูบเบาๆ  เคลียร์ยังบอกอีกว่า ไม่กลัวที่จะต้องสู้กับพวกอัลฟ่าและโทเอย์ เพราะตัวเองมีความสุขที่สามารถปกป้องอาโอบะได้ค่ะ Q////Q
 
 
 
และต่อมา......คิดว่าหลายคนคงรอช่วงนี้กันอยู่สินะ........
ช่วงกุ๊กกิ๊กหวานๆกันเนี่ย┌(^q^┐)┐
 
มันมาถึงแล้ว!!!
 
เคลียร์ขอกอดอาโอบะค่ะ เหมือนตามประเพณีทุกรูทที่หนุ่มๆต้องขอเจ้าสาวอาโอบะคนงามร่วมหอwwwww
แต่มันไม่งา่ยขนาดนั้น เพราะอาโอบะยังมีความทรงจำที่แสนเจ็บปวดนั้นค้างอยู่ในใจเกี่ยวกับเรื่องนี้
นั่นก็คือความทรงจำในตอนที่ทั้งสองคนกกุ๊กกิ๊กกันครั้งแรกหลังเสร็จเรื่องพวกโทเอย์แล้วหนีออกมาด้วยกัน แต่ยังอยุ่ในพลาตินัมเจล(ห้องพักที่ชื่อว่ากริตเตอร์นั่นแหล่ะ)ตอนนั้นเป็นตอนที่ร่างกายเคลียร์เสียหายอย่างหนักค่ะ แต่เพราะเคลียร์อยากกอดอาโอบะมาก และเพราะมันอาจจะเป็นคำขอสุดท้ายของเคลียร์ในเวลานั้น อาโอบะก็เลยยอมตามใจค่ะ แม้ว่าจะไม่อยากเท่าไหร่ก็ตาม ในใจอยากจะรีบหาทางซ่อมแซมเคลียร์ให้เร็วที่สุด<<แต่พอเอาจริงๆก็คล้อยตามไปนะ(//∇//) เป็นการกุ๊กกิ๊กที่แสนหวานแต่ก็แสนทรมานจิตใจอาโอบะในเวลาเดียวกันค่ะ  เพราะงั้น ณ ปัจจุบันนี้ที่เคลียร์ขอกอดอาโอบะ ภาพเก่าๆเลยผุดขึ้นมาล่ะค่ะ อาโอบะกลัวว่าเคลียร์พังไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง (´Д`。) ฮึกกกกกกกกกลายเป็นไม่กล้ามีความสุขซะงั้นΣ(´Д`;)
 
 
เคลียร์ที่เข้าใจความรู้สึกอาโอบะก็ปลอบกันไปค่ะ ว่าขอให้เชื่อมั่นในตัวเอง ทำลายความกลัวออกไป และแล้วมีหรืออาโอบะจะไม่เชื่อคำพูดของเคลียร์น้อย ก็เป็นอันตกลงกันไปค่ะ ฮุๆๆๆๆ เข้าซีนหวานๆ...
เคลียร์ถอดเสื้อออกมา อาโอบะสังเกตุเห็นร่างกายของเคลียร์ ที่ตรงหน้าอกของเคลียร์มีรอยด่างพร้อยใหญ่อยู่ ซึ่งตรงนี้อาโอบะเห็นหลายครั้งแล้วตอนที่พยายามจะซ่อมเคลียร์ เป็นส่วนที่ร่างกายพังไป และตอนนี้จุดนี้ก็ได้รับการทำให้ไม่สะดุดตาเกินไป ถ้าไม่มองดีๆก็ไม่เห็น แต่ถ้ามองดีๆก็เห็นสีผิวที่แตกต่างกันชัดเจนอยู่ดี ร่างกายของเคลียร์ตอนนี้ได้ชิ้นส่วนของอัลฟ่ามาซ่อมแซมร่างกายล่ะค่ะ ทุกอย่างดูจะโอเค แต่การได้ยินของหูขวากับการมองเห็นตาขวาดูเหมือนจะลำบาก(เพราะพี่แกเอามีดแทงหัวตัวเองทางด้านขวาค่ะ)ซึ่งนี่ก็คือผลกระทบจากการทำแบบนั้น ถ้าพูดจากทางด้านขวาบางครั้งเคลียร์จะไม่ค่อยได้ยินล่ะ  มีครั้งนึงตอนเข้ามาในบ้านเคลียร์ อาโอบะเรียกเคลียร์แต่เคลียร์ไม่ตอบสนอง อาโอบะก็คิดไปว่าคงกำลังเหม่อมองบรรยากาศในห้องตัวเองที่ไม่ได้กลับมาซะนานหรือป่าว แต่พอรู้ความจริงอาโอบะก็เข้าใจ และพวกสาเหตุที่พวกคุณยายแกไม่เอาชิ้นส่วนตรงที่เสียหายหนักทางด้านขวามาเปลี่ยนกับของอัลฟ่าเพราะต้องการจะเตือนให้เคลียร์เห็นว่าชีวิตเป็นสิ่งสำคัญจริงๆ ทุกครั้งที่เห็นก็จะตระหนักถึงสิ่งนั้นQ/////Q)
 
หลังเสร็จกิจ....=//////=)ทั้งสองคนก็นอนซบกันอยู่บนเตียง
ฮาตอนนี้อีกแล้ว น่ารักๆ อาโอบะบีบจมูกเคลียร์เอาคืนที่เคลียร์ทำอะไรตามใจตัวเองมากไปตอนxxx......เรื่องกระจกน่ะ.....ใครไม่เข้าใจไปเล่นซะนะฮับ จะได้รุ้ว่าเคลียร์จัดหนักไม่เบานะ //แฮ่กกกกกกกกกก*p*)
 
พอแกล้งกันเสร็จอาโอบะก็เริ่มเปิดประเด็นเบย
 
"คืองี้นะ..."
 
"ครับ?"
 
"เรื่องเมื่อกี้น่ะ.....เรื่องที่นายเป็นหุ่นยนต์และชั้นเองก็เป็นมนุษย์ ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ตลอดไปน่ะ"
 
"........ครับ"  
 
"เรื่องนั้นน่ะ ชั้นเองก็ใช่ว่าจะไม่คิด...."
 
"หลังจากชั้นตายแล้ว นายต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่ต้องทำลายตัวเองหรือนอนหลับเพื่อหยุดการทำงานหรอก"
 
"ครับ"
 
"ตอนที่ชั้นตายแล้วนายจะทำลายตัวเองน่ะ ไม่เอานะ"
 
"แม้นายจะบอกว่านอนหลับ แต่สักวันวันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งอาจจะมาถึงก็ได้"
 
"สำหรับชั้นแล้ว การที่นายตื่นขึ้นมาแล้วมีชีวิตอยู่ต่อไปน่ะดีใจนะ แต่ว่านั่นจะเป็นตอนที่ทั้งชั้นทั้งคุณตาไม่อยู่แล้วน่ะนะ"
 
"ต้องหาพารท์เนอร์อื่นหรือใครสักคนด้วย......"
 
"ไม่หาครับ"
อาโอบะยังพูดไม่ทันจบเคลียร์ก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง โอ้วววววพ่อเทวดาน้อยยยยยยQ//////Q))
 
"ไม่สิ หาไม่เจอหรอกครับ ผมไม่มีความตั้งใจจะหาครับ"
 
"ก็พอคิดถึงตอนที่นายอยู่คนเดียวแล้วมันเศร้ามากเลยน่ะ"
 
".........................."
 
"ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ ไม่ควรจะเจอกันอีกเป็นครั้งที่สองไม่ใช่เหรอ ตอนที่ส่งนายไปซ่อมน่ะ ชั้นคิดนะ"
 
"มันก็เป็นเรื่องแปลก........ทั้งๆที่ชั้นคิดว่าอยากเจอมากขนาดนี้"
 
".........ครับ"
 
"แต่พอได้เจอกับนายจริงๆแล้ว.....ก็ดีใจมากกว่าที่คิดจนทนไม่ไหวเลยล่ะ"
 
"คิดว่าไม่ไหวหรือเปล่านะ กับการทำให้มันจบลงโดยที่เราไม่ได้พบกัน"
 
"พอคิดแบบนั้นคำตอบก็ออกมาเลยล่ะ"
 
"คำตอบ?"
 
"อื้ม"
 
"เพราะชั้นต้องตายก่อนแล้วทำให้นายเสียใจน่ะ ไม่ชอบเลยล่ะ นายเองก็จะเศร้าใจที่ตัวเองไม่สามารถตายได้เช่นกัน แต่ว่า"
 
"ถึงแม้จะเข้าใจเรื่องที่ต้องสร้างบาดแผลให้กันและกัน แม้จะเป็นแบบนั้นก็คิดว่าอยากอยู่ด้วยกัน มันก็เหมือนเรื่องเอาแต่ใจที่ไม่ว่ายังไงก็ทำไม่ได้อ่ะนะ"
 
"ร่างกายที่โอบอุ้มความรู้สึกแบบนั้นเอาไว้น่ะ......จะว่าไงดี"
 
".......หนึ่งเดียวของรูปร่างแห่งความรักหรือเปล่านะ"
 
"ความรักเหรอครับ"
 
".......อื้ม" (=////=
 
"ชั้นเองน่ะ ยิ่งกว่าการตายไปโดยที่ไม่ได้พบกับนาย แต่ว่าได้พบกับนายแล้วตายไปน่ะ พอใจมากเลยล่ะ มีความมั่นใจว่าจะตายตาหลับได้"
 
"อาโอบะซัง....."
 
"ถ้าเอาแต่คิดเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้มันจะกลายเป็นว่าผิดที่ได้พบกันตั้งแต่แรก"
 
"แต่มันไม่ใช่แบบนั้น ความรู้สึกที่คิดว่าอยากอยู่ด้วยกันทั้งสองฝ่ายน่ะแหล่ะ ทำให้ได้รับสิ่งที่เรียกว่าความสุขแล้วก็อยากให้ความสำคัญ"
 
"ความรู้สึกนี้แหล่ะ เป็นสิ่งสำคัญที่เกิดขึ้นมาระหว่างชั้นกับนาย"
 
"................."
 
"ครับ ผมดีใจที่ได้อยู่กับอาโอบะซังครับ มีความสุขมากๆเลยครับ"
 
"หลังจากนี้ก็เหมือนกัน ผมจะมีความสุขตลอดไปครับ" 
 
T////////T)))) 
 
 
 
 
ราวกับตอบรับคำพูดนั้นชั้นจับมือที่ประสานกันไว้แน่นมากยิ่งขึ้น
 
เคลียร์หลับตาลงแล้วยิ้ม.....ค่อยๆเริ่มฮัมเพลง
 
เพลงนั้นน่ะ....  
 
เพลงที่เราได้พบกันอีกครั้ง
 
เพลงแมงกระพรุน
 
แต่ว่าแตกต่างกับก่อนหน้านี้นิดหน่อย รู้สึกว่าเสียงจะเล็กและอ่อนลงนิดหน่อยยิ่งกว่าตอนที่ได้ฟังก่อนหน้านี้ หรืออาจะเป็นเพราะว่าสูญเสียการได้ยินที่ดีของหูขวาไป
 
ร้องได้ไม่ดีเหรอ
 
ความรู้สึกผิดและกังวล...ชั้นลบมันออกไปทันที ถึงจะร้องได้ไม่ดีเหมือนแต่ก็ก่อนก็ตาม
มันก็ไม่เกี่ยวกัน
เสียงร้องของเคลียร์ตอนนี้ก็อ่อนโยนมากพออยู่แล้ว เสียงที่อ่อนโยนนุ่มนวลขนาดนี้
พอหลับตาลงเสียงเพลงก็ซึมซาบเข้ามาในหัวใจ ราวกับหัวใจของเคลียร์เลย
 
สักวันนึงการพรากจากต้องมาเยือนทั้งสองคน แต่ว่านั่นน่ะ....เคลียร์จะเป็นคนหรือหุ่นยนต์ก็ต้องเกิดขึ้นแน่นอน ดังนั้นเรื่องที่พวกเราควรทำหลังจากนี้ก็มีอยู่เพียงสิ่งเดียว
 
เพียงแค่ใช้ชีวิตและเวลาที่มีอยู่จำกัดนี้ให้สำคัญที่สุด เพื่อไม่ให้ต้องเสียใจภายหลัง เพื่อไม่ให้ลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคนแม้แต่เรื่องเดียว จับมือที่ประสานกันไว้อย่างมั่นคงแล้วก้าวเดินออกไปทีละหนึ่งก้าว ที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้ จากที่นี่ต่อไปเรื่อยๆ สู่วันพรุ่งนี้ด้วยกันกับเคลียร์
 
 
★~Goodend~★
 
 
 
 
 
 
ในที่สุดก็จบสักทีรูทเคลียร์....ล้างอาภรรพ์ได้แร้ววววว~~゜*。(*´Д`)。*° กว่าจะทำเสร็จกว่าจะลงเสร็จ ที่จริงเอนทรี่นี้ตามกำหนดการต้องลงตั้งแต่เมือวันเสาร์แล้วค่ะ ซึ่งก็ไม่ทัน วันนี้เข้าวีคที่สี่แล้ว (´Д`。) แบบนี้ชัวร์เลยค่ะว่ารูท―――ที่จะลงในวีคที่สี่นี้ต้องมีเลื่อนออกแน่ๆ แต่จะพยายามไม่ให้ไถลออกกำหนดการเยอะไปนัก   ทั้งติดนิยาย และสุขภาพไม่ค่อยเอื้ออำนวยเนื่องจากอากาศแปรปรวนด้วยค่ะ
คิดว่าตอนแรกๆก็มีคนรออ่านแต่อาจจะรอเก้อจนเลิกรอไปแล้วก็ได้wwwwww ความรู้สึกหลังจากที่กลับเข้าไปในเกมส์และอ่านรูทเคลียร์ใหม่ตั้งแต่ต้นนี่มัน.....จะว่าไงดี อิ่มเอมหัวใจกับเคลียร์นะ แต่มันก็อดรู้สึกเหวงๆไม่ได้ชอบกลๆ คิดนะ...ว่านี่มันGEจริงๆใช่มั้ย ทำไมมันหวานปนเศร้าเยี่ยงนี้ Q/////Q) กะแล้วว่าภาคนี้ต้องได้เปิดประเด็นเรื่องชีวิตกันแน่ๆ แล้วก็เปิดจริงๆ เล่นแล้วแอบเชียร์ให้อาโอบะกับเคลียร์มีช่วงเวลาที่มีความสุขแบบนี้ไปนานๆๆๆๆ แม้วันที่ต้องแยกจากกันต้องมาถึงแต่ ถ้าในวันเวลาแห่งความสุขเหล่านั้นที่เคลียร์ได้ใช้ชีวิตร่วมกับอาโอบะนั้นจะเป็นแรงผลักดันให้เคลียร์มีชีวิตอยุ่ต่อไปได้อย่างมีความสุขล่ะก็ มันก็คงจะดีไม่น้อยเลยกับการที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปบนโลกที่แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันคนรักแล้วเพราะมีความทรงจำเหล่านั้นอยู่ในหัวใจ ทำให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้  เล่นกันมายาวนานขนาดนี้ คิดว่าคงไม่มีใครเกลียดเคลียร์ลงหรอกเนอะ น่ารักขนาดนี้แต่กระนั้นก็ยังแฝงความดราม่าไว้ในตัวด้วย ครบทุกรสจริงๆเทวดาน้อยCool
 
ชอบซีจีตอนจบมากๆ สวยหวานๆน่ารักสมเป็นเคลียร์ นอนซบกันบนเตียงพูดคุยเรื่องในอนาคต โอ๊ยยยยยยยยฟินนนนนนwwwwwwww >///////////<))  
 
มานึกย้อนไปแบบขรรมๆนะคะ อาโอบะ เคลียร์.....พวกนายมีพ่อคนเดียวกันนะ!!!
เมด อิน โทเอย์ล่ะค่ะ 5555555>w<)) โทเอย์นี่ก็รสนิยมดีไม่เบา ปั้นหนุ่มๆออกมาได้น่ารักน่าชังถึงเพียงนี้Embarassed
 
 
ไม่รู้จะอะไรต่อแล้ว ก็ขอลาไปพักผ่อน+ล่องเรือก่อนละกันค่ะ เจอกันเอนทรี่หน้านะคับพ้มมม
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

กร๊าวง่ะ งิ้งๆ งุ้งๆ ๆ แหง่ะ ~ ~ #ฟัดหมอนไปมา
อา ~ รูท เคลียร์ GE มันงุ้งงิ้งๆ   มากเลยน้าา ~
ถึงจะมีมาม่าบ้างก็เถอะ แง้  ถึงจะเข้าใจก็เถอะว่าหุ่นยนต์กับมนุษย์อยู่ด้วยกันไปตลอดไม่ได้... แอ้ มาม่ามากเลย แต่ก็ไม่มาม่าเท่า BE ........
 
แต่ไม่รู้สิ... รู้สึกว่า GE มันก็ไม่ค่อย GE (ห้ะ?) ก็แบบ หน่วงมากครับ รู้สึกหน่วงๆ อึดอัด(?) หายใจไม่ออก(?) embarrassed embarrassed  ถถถถถ 
ถึงจะได้มาอยู่ด้วยกัน... แต่ว่า ทั้งเคลียร์ ทั้งอาโอบะก็มีเรื่องที่ทำให้ต้องคิดมาก ในขณะที่รูทอื่นไม่มีเรื่องแบบนี้... 
"ต้องหาพารท์เนอร์อื่นหรือใครสักคนด้วย......"
เรื่องนี้ผมเองก็คิดว่าเคลียร์คงหาไม่หาคนใหม่แน่ แต่ชอบนะ ที่อาโอบะเคลียร์ทำอย่างนั้น เหมือนจะเป็นห่วงเคลียร์ แต่.. การสั่งให้มีชีวิตอยู่ต่อไปโดยไม่มีอาโอบะมันดูโหดร้ายยังไงชอบกล... 
ปล. รู้สึกจะคอมเม้นต์มึนมาก อภัยให้ด้วยครับ sad smile open-mounthed smile  (หรือว่าเรียนจนสมองเพี้ยนไปหมดเเล้ว ถถถ)

#3 By คินซากิ on 2014-06-28 10:42

เคลียร์น่ารักโคตรร>////< รู้สึกมุ้งมิ้ง ชุ่มชื่นใจเหลือเกิน กรี๊ดกร๊าด

#2 By [マキ┊Maki] on 2014-06-26 04:51

อร๊ากกกกกกกกก อ่านจบแล้วดิ้นๆๆๆคือแบบน้ำตาไหลเลย   ซึ้งมากค่ะ ชอบอ่ะ! น่ารักโคตรรร >//////< 

#1 By EviLL G on 2014-06-25 21:33